We komen naar huis…

Ontvang updates per email!
Geef hier jouw email adres op:

Tags

2 mei
De afgelopen dagen, en vandaag natuurlijk weer, bestaat uit telefoneren met de Alarmcentrale en verschillende verzekeringen in Nederland. We hebben een lastige situatie. Eigenlijk zijn er 3 verschillende partijen. Lonneke is ziek, marije is daar aan gekoppeld. Gerrit-Anne en Inge zijn hier apart van ons, maar horen toch bij Lonneke omdat zij hun dochter is. En Femke lijkt soms helemaal nergens bij te horen. Dit brengt heel veel frustraties en moeilijkheden met zich mee. Als we niet aan het bellen zijn, overleggen we wel over het ‘hoe nu verder’. Het gevoel is duidelijk: Onze vakantie is voorbij. Het is moeilijk om nog te genieten van het Vietnamese leven en het is moeilijk om nog leuke dingen te ondernemen, want het meerendeel van de tijd zitten we aan de telefoon of in onzekerheid te wachten. Wanneer mag Lonneke naar huis vliegen? Of het nu over twee of drie weken is, maakt niet zoveel meer uit. Als we maar ergens rekening mee kunnen houden. We willen graag klaar zijn met het geregel en weer kunnen genieten.

3 mei
Vandaag gaat Lonneke om 11.00u op bezoek bij dokter Meis. Hij haalt de hechtingen er uit. Het lijkt minder erg te zijn dan we verwachten. Wel ziet het er nog erg heftig uit door de krammen die er ingezeten hebben.
De rest van de dag staat weer heerlijk in het teken van verzekeringen.

4 mei
Om 8 uur ‘s ochtends staan we in het Franco Vietnamese Hospital. De verzekering heeft hier een afspraak gemaakt voor Lonneke haar CT-scan. Als we hier aankomen blijkt dit echter niet het geval te zijn. Lonneke maakt een afspraak bij een dokter. Hier moeten we twee uur op wachten. Daarna krijgt ze gelukkig wel direct de CT-scan en wordt deze ook direct besproken met de arts. De CT-scan ziet er goed uit en de arts geeft aan dat Lonneke vanaf nu in principe zou kunnen vliegen. Van het ziekenhuis gaan we in één keer door naar de immigratiedienst om onze visa te verlengen. Die van Lonneke en Marije lopen namelijk zondag af en die van Femke maandag. Het visum verlengen gaat echter niet geheel soepel. We moeten een sponser hebben. Lonneke kan dat krijgen door terug naar het ziekenhuis te gaan en een stempel en handtekening van de arts te krijgen en een vertaling naar het vietnamees van de brief die ze heeft meegekregen van de arts. Femke en Marije moeten dit bij een travelagency regelen. We splitsen ons op en opereren in teams. Gerrit-Anne en Lonneke moeten weer terug naar het ziekhuis. Voor niks, want de arts is al weg. Inge, Marije en Femke gaan op zoek naar een juiste stempel. Het lijkt simpel: de manager van het hotel heeft het al vaker gedaan (zegt hij). Met de juiste papieren en stempel van de manager gaan ze weer terug naar de immigratie. Helaas, niet goed. Ze krijgen een adres met een bedrijf waar ze de juiste papieren kunnen halen. 1,5 Uur lopen verder horen ze bij de tarvelagency dat het 6 werkdagen gaat duren en ze een registratieformulier nodig hebben van het hotel waar we verblijven. Inmiddels 18.00uur zijn we allemaal weer in het hotel en nog geen steek verder. Morgen weer een dag…
Die avond worden we door de alarmcentrale gebeld en krijgen we te horen dat de artsen in Nederland hebben besloten dat Lonneke zo snel mogelijk naar Nederland moet. Dit komt als een schok aan voor ons. Wij hadden allemaal nog een week of twee in ons hoofd! Ze willen proberen ons zondag/maandag al naar huis te sturen! Ook zal er een verpleger escort ingevlogen worden vanuit Nederland, die Lonneke zal begeleiden bij de terugvlucht. Verder gaat er een rolstoel en extra zuurstof mee aan boord. De verzekering is zeer blij dat het vandaag niet is gelukt met de visa, anders hadden we 6 werkdagen ons paspoort niet gehad. Na dit telefoontje zijn we allemaal wat geshockeerd. We moeten heel snel gaan handelen. Omdat Femke niet aan Marije en Lonneke gekoppeld is (verzekering technisch), moet zij nu zo snel mogelijk naar huis, anders zal ze alleen achterblijven in Saigon en dat is wel het laatste wat we willen. We bellen met Kilroy, wat niet allemaal geheel soepel verloopt, maar ze gaan kijken naar een vlucht voor Femke. Als ze terugbellen blijkt dat de enige vluchtmogelijkheid morgenochtend is! Na wat snelle overwegingen lijkt dit ons toch de beste oplossing.
Om 20.00u gaan we dan nog maar even een uitgebreid laatste avondje vieren. We gaan eten bij een heerlijke Italiaan. De pizza’s en pasta is heerlijk! Dan gaan we naar een bar om een cocktail te drinken. Als we aankomen lopen, komen er van twee kanten tegelijk 10 jongens aan. Come here, happy hour. This way, buy 1 get 1 free! Enz…Enz… We worden helemaal overrompeld met zijn drieeën. Als we uiteindelijk zitten krijgt Femke een gratis cocktail (omdat we zeggen dat het haar verjaardag is) En hebben Lonneke en Marije stiekem een leuk afscheidskadootje voor haar gescoord, een tas. Dan gaan we terug naar het hotel en vieren we het feestje nog even voort in kamer 207 tijdens het pakken van haar tas. Met een raar gevoel en uitgeput van alle veranderingen van vandaag vallen we allemaal in een vreemde slaap. We dromen alle mogelijke scenario’s en liggen veel wakker.

5 mei
Vandaag staan we vroeg op. We helpen Femke inpakken met de laatste dingetjes. Lonneke en Gerrit-Anne gaan nog even heen en weer naar het ziekenhuis om een handtekening en briefvertaling van de dokter te krijgen. Marije, Inge en Femke nemen alvast een taxi naar het vliegveld. GA en Lonneke zijn nog precies op tijd op Femke een dikke knuffel te geven. We zwaaien en zwaaien tot we haar echt niet meer kunnen zien. Het eerste schaapje is vertrokken. Zo had het toch allemaal niet moeten zijn. Femke vliegt naar Hongkong waar ze 9 uur moet wachten tot haar overstap naar Amsterdam.
Na het vliegveld haasten wij ons naar het Nederlandse consulaat om te vragen of zij weten wat er gebeurd als je visum verlopen is. Er wordt eerst geadviseerd toch te verlengen, maar later blijkt dat we het, als het goed is, met een boete kunnen afkopen. Ook hebben we weer contact met de Alarmcentrale en krijgen we te horen dat we maandagavond zullen vliegen. Er moet alleen nog een zuurstofakkoord komen (dit moet extra worden meegenomen aan boord). We lunchen bij The Coffee Bean, waar het allemaal begon. ‘s Middags doen we allemaal een dutje. Tegen vijfen wordt er weer heel wat gecommuniceerd met de Alarmcentrale en dan gaan we ‘lekker’ uit eten.

6 mei
Vandaag begint met uitpakken, ompakken en inpakken. Er worden wat tassen geruild en alle overbodige spullen van Lonneke en Marije worden in de tassen en koffers van Gerrit-Anne en Inge gestopt. Uiteindelijk zijn er 3 pakketen. Met een totaal gewicht van 53 KG. We lunchen en gaan dan met de dames naar een grote markt. Hier kopen we nog wat souvenirs in. Rond 7 uur gaan we naar het vliegveld, checken de tassen in en eten wat. Lonneke en Marije staan voor de 2e keer in 2 dagen te zwaaien tot ze echt niets meer zien. Vanaf dat moment zijn er nog maar twee schaapjes over, die nog tot maandag moeten wachten! Op dit moment hadden we liever gister gevlogen dan morgen. Het voelt alsof we onze tijd hier moeten uitzitten, niks leuk nog een paar dagen in Saigon. We hebben nog nooit zo graag naar huis gewild.
Als we terug komen in het hotel zijn we gebeld en gemaild door de Alarmcentrale. We bellen terug en krijgen slecht nieuws. De arts van Cathay Pacific is het er niet mee eens dat Lonneke maandag vliegt en we mogen pas vanaf dinsdag vliegen. (Zij hebben allemaal protecollen voor iedere ziekte en er staat een bepaalde tijd voor. Dinsdag is de voorgeschreven tijd verstreken en anders is het risico voor hen te groot.) Nog een dag langer in Saigon en weer een mentale klap. Lichtelijk verward vallen we in slaap.

7 mei
Vandaag slapen we uit, voor zo ver dat gaat. We ontbijten en kruipen daarna met een boek en de afstandsbediening weer ons bed in. Om 12 uur worden we gebeld. Verpleger escort Johan Janssen (Jo) is gearriveerd en staat beneden. We frissen ons even op en gaan naar beneden. Hier maken we kennis. We bespreken wat er allemaal gebeurd is de afgelopen weken en kletsen gezellig. We spreken af om over een uurtje weer te meeten. Wij springen onder de douche en mailen de ouders met het minder leuke nieuws van de dag ervoor. Een uur later gaan we met Jo een rondje lopen en een drankje drinken. De middag brengen we kletsend door op het terras. Op de weg terug lopen we langs de Colombia Asia kliniek en gaan daarna eten in het Vietnamese BBQ restaurant.

8 mei
De ochtend doen we weer lekker rustig aan: Uitslapen, verhaal schrijven, douchen, lezen etc. Om 12.30u hebben we met Jo afgesproken om wat te gaan lunchen en de rest van de middag besteden we waarschijnlijk in het oorlogsmuseum.

Morgen is de laatste volledige dag in Saigon alweer aangebroken en gaan we kijken of we nog ergens goedkoop kunnen shoppen.

Dinsdag vliegen we om 18.55u (Vietnamese tijd) naar Hong Kong en komen in Amsterdam op woensdag om 6.35u (Nederlandse tijd) aan. Eindelelijk weer terug in ons koude kikkerlandje!

Er zijn 9 reacties op “We komen naar huis…”

  1. Femke says:

    Ik mis jullie nu al! Gek om hier in NL te zijn…
    Sterkte nog even! Woensdag is de kudde weer compleet!
    Dikke kus!

  2. H&H says:

    Nou nou het is allemaal wat!!! Jullie zullen nu wel heel blij zijn als jullie in t vliegtuig zitten en voet op vaderlandse bodem kunnen zetten… Ennuh…… Koude kikkerlandje … Vergeet het maar…. Gewoon zomer hier hoor!!! Dus dat is wel lekker thuis komen! Nou dames een heel goede reis en tot snel horen en ziens!! Liefs uit Tilburg H&H

  3. Bernadette says:

    Lieve twee,

    Ja ,wat moeten we nog zeggen op dit laatste verhaal. We spreken elkaar bijna dagelijks de laatste tijd. Er is heel wat geregeld en nu maar hopen dat er morgen een positief bericht komt dat jullie echt mogen vliegen onder leiding van Jo.
    Rust nog een beetje uit voor deze reis en we blijven positief denken dat we jullie woensdag in onze armen sluiten.
    We kijken naar jullie uit!!!!

    liefs,

    Theo Thijs Bernadette en Nickey

  4. Ralph en Jenneke says:

    Hoi Damens,

    Wat vind ik het aardig dat jullie voor mijn verjaardag naar huis komen……;)
    Ik weet hoe het is als je ver weg bent en naar huis wilt……en weet je wat helpt??? SHOP TILL YOU DROP!
    (gelukkig zijn jullie in Azië dus kost het niet zo veel) ik ga duimen dat jullie morgen in dat vliegtuig zitten om dan te horen dat jullie woensdag aangekomen zijn! Nou meiden zet hem op! de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst maar vergeet vooral de leuke hoogtepunten van deze trip niet…… En anders moet je de verhalen die jullie voor ons geschreven hebben maar terug lezen.
    (ben je weer een paar uur verder met wachten)

    Dikke kus voor jullie twee!

    Houdoe!

    Ralph & Jenneke

  5. Marieke says:

    Hee Lon en Ari!!

    Wat een verhalen! Vooral die laatste twee weken hakken erin zeg 🙁 Wat balen dat zo’n mooi avontuur zo aan z’n einde moet komen. Heel veel sterkte en succes met de terugreis! Ik wil wel je litteken zien hoor Lonnie, bikkel dat je er bent. Er zijn niet zoveel mensen die kunnen zeggen dat ze in Vietnam geopereerd zijn. Hoop dat het allemaal goed afloopt en dat je binnenkort weer helemaal de oude bent!! Respect dat jullie zo goed voor elkaar hebben gezorgd 🙂
    Tot snel!

    Kuskus, Mariek

  6. Amber van Es says:

    Hee meiden,
    Wat een verhaal! Hoe houden jullie dit vol? Ik zit ook hele dagen aan mijn kamer gekluisterd, maar ik heb nog boeken om te lezen en huiswerk dat ik verplicht moet maken 😛 En daarnaast 3 auto’s + chaufeur.. Maar is daar niet ergens een zwembad waar je de hele dag kan chillen in de zon? Dat doe hier namelijk, hele dagen op het strand liggen! Oww… En ik kan inmiddels al kleine stukjes door mijn kamer lopen zonder krukken!! 😀
    Maar maak er nog een leuke dag van vandaag en morgen!
    Groetjes vanuit Zweden.
    Amber

  7. Lise & Laura says:

    Heey lieve meiden!

    Wat super super vervelend hoe dit afloopt!

    Heel veel sterkte en suc6 nog even! En we denken aan jullie!

    Heel veel liefs,
    Lise & Laura vanuit Madrid

  8. Jolanda says:

    Hej!

    Ik dacht net: ik ga weer even lezen hoe het met de wereldreizigers is, maar nu blijkt dat jullie al bijna weer thuis zijn! Gelukkig heeft Lonneke geen pijn meer, dat is al heel fijn:)
    De laatste weken moeten wel erg chaotisch geweest zijn als ik alles zo lees. Wel fijn dat alles nu geregeld is in ieder geval!
    Ik hoop dat jullie toch nog een beetje kunnen genieten de laatste dagen en een goede terugreis!

    xx Jolanda

  9. sacha says:

    Oh, wat erg allemaal! En dat ik het allemaal nu pas lees………We hadden je nl misschien wel heel erg kunnen helpen….Roel zijn oom is nl consul generaal in Siagon…….Oh wat shit zeg. Heb je nu niets meer aan natuurlijk. Stom dat ik even een tijdje je site niet hebt gelezen…
    Gelukkig ben je weer in Nederland!

    Lfs Roel en Sacha


Laat ook een reactie achter

Copyright © 2018 Leuk reisverslag