Sumatra

Lieve lezers,

Na onze chill-twee weken in Thailand was het tijd om naar Indonesie te gaan. Het land met de meeste moslims (en dus moskeeen) ter wereld. Daar zouden we m’n zus, Iris, ontmoeten om samen 2 weken te gaan reizen. Het plan was om op 29 april te vliegen, maar na aankomst op het vliegveld in Phuket bleek onze geboekte vlucht niet te bestaan. Fijne maatschappij die AirAsia. Na wat onderhandelen konden we de dag erna vliegen en een fijn onderkomen vinden in een 4/5 sterren resort aan de kust. Ook niet verkeerd.. Helaas zat m’n zus al wel in Medan dus we moesten haar daar laten wachten.

Goed, de dag erna ging de vlucht gelukkig wel en troffen we Iris op het vliegveld van Medan aan. Hoewel, de locals waren op de hoogte van haar aanwezigheid en wisten haar binnen enkele seconden op te snorren toen ik vermelde dat we geen taxi nodig hadden omdat m’n zus ons op kwam halen. Ja zo werkt dat hier, iedereen weet wat de bule’s (buitenlanders) doen hier. Grappig.
Gauw naar het hotel om de spullen te droppen en eens wat te zien van deze fijne stad. Nou ja fijn.. Sumatra deed ons nog het meest aan India denken. Ten eerste het straatbeeld en ten tweede de smerige hotels hier. Het verschil met India is wel (want vergeet niet, dat staat nog steeds op nummer 1 van onze bezochte bestemmingen) dat de mensen hier klootzakken zijn en je bij alles proberen te naaien. En dan niet een beetje, zoals in de andere Aziatische landen, nee gewoon zonder schaamte het 10-dubbele vragen van wat een local betaalt. En dat zelfs terwijl Iris Indonesisch spreekt. Kortom, mensen zijn NIET aardig. En de prijzen van het vervoer en de hotels zijn belachelijk hoog. Echt, 25 euro betalen voor een kamer waar je je kont niet in kunt keren, waar je 10 euro voor een extra bed (lees: smerig matras op de grond) betaalt en waar je gewoon nog moet kakken in een gat in de grond en douchen met emmers koud water.. Nee dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Maar goed, we kwamen om leuke dingen te doen, dus je legt je er maar bij neer.

Als eerst op het programma stond een bezoek aan Bukit Lawang. Een dorpje in de jungle om tijdens een jungle trek wat apen te spotten, waaronder de oerang oetan. Na een dag vol regen hadden we geluk dat de zon scheen tijdens onze jungletrek. En dat we dit keer geen enge spinnen zijn tegen gekomen (pak van m’n hart). En uiteraard hebben we wat apen gespot! Een Thomas leaf monkey, wat gibbons en oerang oetans. Super schattig! Op de terugweg met een vlot over de rivier terug naar de accomodatie. Erg heftig na die regenval, maar leuk!

De grote aanrader van Henk, Lake Toba, stond daarna op het programma. Dit is een van de grootste (misschien wel grootste) vulkaanmeren van Azie, met een mooi eiland in het midden. Prima lokatie om even bij te komen van de activiteiten in de jungle. Iris had via een kennis een goede accomodatie doorgekregen en inderdaad, op de crapy kamer na, een prachtige plek. Lekker de eerste dag liggen zonnen op een strand bedje en een duik gewaagd in het meer dus. Daarna nog een brommer gehuurd om een rondje om het eiland te maken en wat mooie foto’s te schieten van de prachtige natuur. Jawel, het mag gezegd worden, in Indonesie weten ze wel goed te zorgen voor de natuur. Je ziet overal niets anders dan groen op je heen! Een verademing na het kale Laos en noorden van Thailand waar ze alle bossen maar kappen/in de fik steken.

Na het toba meer was het tijd voor ‘echt’ strand. Iets waar we al weken naar uitkeken, je bent tenslotte in warm Azie. Via Medan vlogen we naar Banda Aceh om daar de boot te pakken naar Pulau Weh. Een paradijselijk eiland dat vooral toeristen aanttrekt die gaan duiken/snorkellen. Aangezien duiken niet m’n hobby is werd het voor mij snorkellen, maar Michiel en Iris waagden zich wel aan een duik. En kwamen vol enthousiast weer boven want de onderwater wereld is hier, ondanks de tsunami, prachtig. Daarnaast hebben we hier lekker gechilled, wat in de zon gelegen, lekker gegeten en twee leuke avonden gehad met Nick en Stephan uit Londen. O en niet te vergeten onze eerste aarbeving gevoeld. Gelukkig niet al te heftig, maar wel erg bizar! Je zit lekker je boek te lezen en ineens denk je, goh.. de grond lijk te trillen ben ik de enige die dit voelt? Maar nee, je ziet alle locals de kinderen uit de zee roepen en uit hun huizen rennen (niet de veiligste plek om te schuilen bij een aardbeving natuurlijk). Gelukkig was het gevaar snel geweken.

Helaas waren de tickets om door te vliegen naar Padang al geboekt en dus moesten we dit mooie eiland na 4 dagen alweer verlaten. Maar niet voordat we op aanraden van Nick nog even de ramptoerist hadden uitgehangen in Banda Aceh. De plek waar de grote tsunami destijds is ontstaan en enorm veel schade heeft aangericht. Vijf kilometer landinwaarts lag een enorm schip van 60 bij 20 meter groot die destijds door het water het land is ingedreven. Dat maakt wel indruk moet ik zeggen, zeker als je vanaf de boot verderop (en dat lijkt best ver vanaf daar) de zee ziet liggen. Daarnaast lag een klein museum met wat horror-foto’s van de slachtoffers en dan sta je wel even te rillen bij de gedachten wat voor leed hier heeft plaatsgevonden. Een ding weet ik wel, mocht er ooit een aardbeving/tsunami zijn, je moet schuilen in de moskee. In de 5,5-6 kilometer land dat verwoest is door de tsunami (gezien vanaf de zee) was alles weggevaagd, behalve de moskee. Puik bouwwerk.

Goed, na wat heen en weer gevlieg landden we in Padang. Helaas was het al donker, wat het zoeken naar accomodatie moeilijker maakt. Bij ons eerste hotel schrokken we ons dood van de prijzen. 32 euro voor een kamer (lees krot-kamer). Doe normaal! De reden: in september 2009 is hier een grote aardbeving geweest waardoor enorm veel huizen en hotels zijn ingestort. Kortom, bijna geen kamers beschikbaar in de stad, dus kun je torenhoge prijzen vragen aangezien de toeristen toch geen keus hebben. Ook daar leg je je dan maar bij neer. En het plan werd gemaakt om zo snel mogelijk naar Bukkitingi te gaan, 2 uur rijden van Padang. Deze stad ligt tussen 3 vulkanen in, op ongeveer 1 kilometer hoogte. Lekker koel dus ’s avonds en een hoop moois om te zien. Ik noem: rijstvelden, traditionele huizen, zilverwerk en natuurlijk de vulkanen.

Helaas is het na 2 drukke weken (jullie zien, genoeg te vertellen want het verslag wordt al aardig lang) tijd om afscheid te nemen van Iris. Die vliegt morgen naar Jakarta om met een nieuwe baan te beginnen en wij vliegen naar Lombok om nog eens van de tropische stranden op de Gili-eilanden te genieten (worden jullie al jaloers??). Laten zullen we Iris nog opzoeken in Jakarta, maar dat zal hopelijk pas na wat weken strand en zon in Lombok en Bali zijn.

Jullie horen later hoe het ons daar bevalt! Voor nu, veel liefs van ons!

12►

  Tip dit