Going AFar (dag 1 @ the Amazone Peru)

Ontvang updates per email!
Geef hier jouw email adres op:

Tags

Going AFar (dag 1 @ the Amazone Peru)

You know where your are? You’re in the Jungle Baby, your gonna dieiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii smiley_kilian  Als je het over de jungle hebt, kan die lyric natuurlijk niet ontbreken. [Guns ‘n Roses] Peru Begint met junglist mercy en ik heb er zin in. Zin in de Jungle, het oerbos, het regenwoud, Primary forrest en hoe dieper het amazone oerwoud in hoe beter! Na wat huiswerk in de voorbereiding heb ik een mooie Lodge [Muyana] gevonden 80 km van Iquitos, in het Peruaanse gedeelte van de Amazone. Half bevestigd heb ik het, alvorens de interne vlucht van Lima naar Iquitos aan te gaan en dat is maar goed ook.

Want in het vliegtuig kom ik naast Todd te zitten, ik spreek hem aan en wat blijkt… Todd schrijft stukjes… stukjes voor de National Geographic Traveler smiley_worship stukjes voor het nieuwe media concept AFar en voor nog wat leuke reis en eco Magazines. All things I love! Dus voor we het weten vliegen de multichannel concepts, social media, de essentie van reizen, brandvalues en going A far over en weer. Todd gaat naar Iquitos om diep de Amazone in te gaan. Om een verhaal te schrijven over ecotourisme. De invloed van toerisme op niet ontwikkelde gemeenschappen in de jungle. Op welke wijze tourisme kan bijdragen aan de ontwikkeling van dergelijke dorpjes, zonder de authenticiteit, de cultuur en levenswijze aan te tasten.

Onder de indruk van Todd’s verhalen en levenswerk smiley_worship  vraag ik hem of we niet met hem meekunnen… na aankomst op de luchthaven en overleg met zijn gids is het ok, we zijn de sidekick van de Nat Geo reporter smiley_peaceWe gaan niet 80 maar 250 kilometer diep de amazone in, 7 uur op een boot zitten om verschillende dorpjes aan te doen waar toerisme nog niet bestaat en men leeft van het land, visserij en de jacht. Mee op onderzoek naar de levenswijzen van deze authentieke leefgemeenschappen. Bye bye commerciele lodge, welkom real life in the Amazone.

Na wat noodzakelijkheden, lokaal eten [lekker] en betaling volgt een rondje door Iquitos. Een derde wereld stad met 400.000 inwoners! Er rijden meer scooters als in Bali en meer tuktuks als in Bangkok Door de hitte en hoge luchtvochtigheid ziet alles er aangetast uit, geregeld vraag je je af of de zwerfhond op de stoep een Peruaans naakthond is, of dat ie door ziekte zijn vacht is kwijtgeraakt. De bussen hebben geen ramen, het huis van Eifel is niet echt indrukwekkend en de kerk ziet er vers geverfd uit. We rijden de stad uit en worden geconfronteerd met de buitenwijken die aandoen als de sloppenwijken van een grote Afrikaanse stad. De wegen zijn daarin tegen weer netjes en geasfalteerd. Opvallend daar Iquitos niet is aangesloten op het landelijke wegennet. Iquitos is alleen bereikbaar via de lucht en via het water.

Anderhalf uur zal de autorit duren, de chauffeur heeft geen voorkeur voor een van de weghelften, of het zicht op de weg voor ons nu wordt ontnomen of niet. De bestemming is Nauta, waar de tocht per boot verder gaat. Het loopt tegen 18 uur als we bij in Nauta aankomen. Sinds het vliegtuig is me totaal onbekend waar we heen gaan. Een gevoel dat alleen maar sterker wordt als we met de boot een uitloper van de Amazone op gaan en het schemer in valt. De vraag van Todd of de andere boten met ons mee gaan uit veiligheidsoverweging, wordt bevestigend beantwoord. Adding a touch of drama. Ik heb geen idee waar we heen gaan. Wie is Todd eigenlijk? Wie is de gids? Wie zijn die lui op de boot? Hoe navigeert de stuurman eigenlijk, het is ondertussen aarderdonker. De beelden van het mogelijke nachtelijk verblijf als in houten hutjes op palen, bevolkt door de nodige Tarantula’s, zonder electra en stromend water, maken me de inhoud van mijn backpack meer waarderen. Klamboe check, slaapmat check, Deet check… We zien het ook allemaal wel, who cares, I’m lost and I’m in the Amazone … ik zou nergens anders willen zijn.

Voort gaat de boot, om de zoveel tijd bonkend tot stilstand komend op een paar boomstronken, die zich vlak onder het waterniveau verborgen hielden. De gids flasht bij tijd en wijlen zijn zaklamp. Naar de kant, naar een enkele passant, nergens naar? Snel heen en weer op stuur- of bakkebaard is een signaal voor de stuurman om naar links of rechts uit te wijken omdat er een nieuwe stronk is gesignaleerd. Maar meestal staat de zaklamp uit en is het aarde donker. In de verte tijdelijk een lichtspel van onweer en bliksem, ik hoop dat dat niet onze kant op gaat komen.

Enkele uren zijn we onderweg, de rivier wordt smaller, het enorme woud aan weerszijde is zwart, als aaneengesloten flatgebouwen van 6 verdiepingen hoog, in een skyline die continu in vorm veranderd. De reflectie daarvan op het water maakt het geheel surrealistisch. De donkerste tinten donkerblauw van de hemel vullen de rest van de weerspiegeling op het wateroppervlak. De gids staat op het voordek. Door de volmaakte weerspiegeling op het gladde water, lijkt het alsof we zweven temidden van een voortdurende Rorschach afbeelding aan beide zijden. Het woud licht op alsof er met een fotocamera geflists wordt. Steeds vaker en op willekeurige plekken in de bomen. Het blijken vuurvliegjes te zijn. Het woud fonkelt, alsof het ons welkom heet smiley_bril

Ik geniet ervan geen gedachte te hoeven besteden aan waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Ongebonden, onbezorgd en misschien wel onbezonnen is lekker. Ik heb geen idee waar ik heen ga en ga op in het nu. Todd begint later over mindfullness verwijzend naar de buddhistische leer, waarvan hij ondertussen weet dat ik filosofisch aanhanger ben. Gesprekken gaan diep met een interessante gesprekspartner  smiley_knipoogWe zweven verder door de nacht, door het surrealistische landschap van gitzwart oerwoud, donkere sterrenhemel en reflectie daarvan op het water. De boot wiegt in het water, de motor bromt sonoor, de zwoele bries en aangemame termperatuur zijn heerlijk.

Tegen het einde van de avond bereiken we de bestemming en daarmee eindigt het avontuur van de eerste dag. Het is tijd om te slapen. Het voelt alsof ik al drie weken weg ben. Thuis is verder weg als ooit, letterlijk en figuurlijk. Als een van de essentiële onderdelen van reizen is, dat je op zoek bent naar ervaringen die in maximaal contrast staan met het dagelijkse bestaan thuis, dan is dat reeds behaald. Evenals het ontmoeten van interessante medeavonturiers smiley_knipoog Gister stond ik nog op schiphol, vandaag zit ik diep in de Amazone, zonder communicatiemiddelen, zonder moderne faciliteiten, gestript van alles wat je thuis als comfort ervaart.

We zijn aangekomen in het eerst ‘dorp’ De uiteindelijke lodge is net buiten het dorp opgesteld, om de afstand tussen de toerisme en het leven in het dorp te bekrachtigen. Om de inbreuk op het dagelijks leven van de stam te minimaliseren. De dorpsbewoners komen het dorp nooit uit en zijn daarin ook niet geïnteresseerd. De lodge waar we verblijven staat op palen, zeker, maar is een stuk minder spartaans als door mijn hoofd had gespeeld. De bedden zijn reeds voorzien van muggengaas, dus mijn eigen klamboe blijft ingepakt. Electra is er zelfs… al zijn het autoaccu’s en is het louter bestemd voor de verlichting. De Lodge is volledig van hout met een dak van palmbladeren. Doordat het geheel is afgesloten met muggengaas, zal het met het ongedierte wel meevallen. Geen Tarantula’s hier…. jammer, ze hadden er best een voor me in de frituurpan mogen gooien als lunch smiley_knipoog

Morgen om 5 uur een sunrise op de Amazone, nu uitgeput en voldaan slapen. What a day ;)

Ben je helemaal tot hier gekomen en heb je het hele verhaal gelezen? Nice  smiley_knipoogdoe dan nu maar een reactie plaatsen of een berichtje sturen of respects, ik zit toch niet voor niks te bloggen smiley_groot

Vincent  Going AFar  dag 1   the Amazone    Hyves

Laat ook een reactie achter

Copyright © 2018 Leuk reisverslag