Het is gigantisch druk bij de EHBO en overal waar je kijkt liggen mensen. Hier wordt Lonneke, gelukkig, na een tijdje in een twee persoonskamer geplaatst. Er worden nieuwe longfoto’s gemaakt en een infuus aangebracht. Na twee uur wachten wordt Lonneke naar boven gebracht en het Operation Theatre ingereden. Hier moet ze nog heel even wachten, waarna ze wordt klaargemaakt voor het plaatsen van de drain. Dit gebeurd onder plaatselijke verdoving. De drain zal er voor zorgen dat het vocht om de long eruit kan en de long zich weer langzaam kan vullen.
Wij wachten ondertussen geduldig af. Het zou ongeveer een half uur duren. Na drie kwartier komt er echter iemand dat het nog een half uur duurt en na anderhalf uur zijn we het wachten zat en blijkt Lonneke ineens al een half uur in de recovery room te liggen. Fijne communicatie hier in het ziekenhuis. In de recovery room had Lonneke veel pijn. Vooral als ze iets beweegt en het ademen zorgden voor extra pijn. De drain zit in haar linkerzij op borsthoogte. De buis loopt naar een glazen fles die voor onderdruk zorgt. Na 1,5 uur wordt ze overgeplaatst naar de longafdeling. Als we aankomen rijden staat er binnen no-time een groep van meer dan 20 Vietnamezen om ons heen, allemaal naar Lonneke te staren. Wij proberen zoveel mogelijk voor Lonneke te staan en haar te beschermen als echte bodyguards. Lonneke wordt geplaatst in een kamer waar nog twee andere patienten liggen. Eigenlijk zou ze worden overgebracht naar de foreigners afdeling, maar deze is vol. De eerste nacht zal ze dus echt hier moeten doorbrengen. Inmiddels is het half negen ‘s avonds we gaan in verschillende shifts ‘lunchen’. Gerrit-Anne blijft vanavond bij Lonneke. Inge, Femke en Marije geven Lonneke een hele dikke nachtzoen en gaan dan naar het hotel om de hoek, wat de gids, Koen, inmiddels voor ons heeft geregeld.

Van slapen komt niet veel deze nacht. In het ziekenhuis blijft het licht aan. De gangen liggen vol met mensen die bij hun dierbaren blijven slapen. Om 5 uur komt iedereen tot leven. Iedereen gaat zijn patiënt wassen. GA en Lonneke hebben totaal een uur geslapen. Om 8 uur staan Inge, Femke en Marije weer in het ziekenhuis. Lonneke heeft een kleine bloeding aan haar wond. Dit wordt gauw verholpen en dan begint het wachten tot de overplaatsing naar de 10e verdieping (foreigners). Helaas gaat dit in Vietnamese style en duurt het ontzettend lang. Wel komt er regelmatig een zuster langs om een nieuw flesje aan Lonneke haar infuus te hangen. Ook is er een zeer lieve vrouw van de buurman, die Lonneke onder haar hoede neemt. Ze trekt haar lakens recht, versnelt haar infuus en houdt een oogje in het zeil. Als Lonneke moet plassen staan we voor een dilemma. Eerst worden we niet begrepen en dan zeggen ze, dat ze naar het toilet kan. Lonneke kan echter niet op of neer. We vragen om een steek. Maar de zelfverzorging in dit ziekenhuis gaat ver en Gerrit-Anne moet de stad in om een steek te scoren (we hadden ons toch iets anders voorgesteld bij souvernirs). Ook worden we geëntertained door de buren op de gang. Hierbij is o.a. een Cambodiaan. Deze meneer is een klein beetje de weg kwijt en begint soms aan een wandelingtje. Zijn vrouw en haar zus raken dan in paniek en nemen hem gauw weer mee naar zijn bed. Hij mag alleen af en toe, even bij Lonneke komen kijken van hen. Omdat Lonneke dicht bij de toiletten ligt komen er heel wat mensen langs die dan gerust blijven staan staren. Het wegsturen hiervan hebben we maar opgegeven. Als middagprogramma komt de fotodokter. Voor zich uit rijdt hij het röntgenapparaat. Hij gaat bed na bed af, want er zijn veel mensen met hetzelfde als Lonneke of andere longproblemen. Hij schuift een plaat onder de mensen, pakt de afstandsbediening, verstopt zich ineengedoken achter zijn loodjas en drukt dan op de knop. Zo gaat dit ook bij Lonneke en haar buurman. Om 4 uur wordt ze eindelijk overgeplaatst naar de 10e verdieping. Hier komen we terecht in een éénpersoonskamer met 2 stoelen, een stretcher, koelkast, eigen toilet, douche én een beweegbaar bed (maar die doet het niet). Met zuster Inge, zuster Femke en zuster Marije zorgen we dat de patiënt weer helemaal fris en fruitig ruikt. ‘s Avonds komt er bezoek: Koen komt een vitamineshot aan fruit brengen. GA blijft nog een nachtje.

27 April

Doordat het bed niet werkt, heeft Lonneke pijn in haar rug en benen. ‘s Nachts heeft ze even geprobeerd op haar zij en buik te liggen, maar hier werd ze erg misselijk van. Zodra wij weer in het ziekenhuis zijn proberen we een nieuw bed te regelen. Het wisselen van bed kost Lonneke erg veel energie en levert ook veel pijn op. Maar ze heeft dan nu wel een bed waarin ze een klein beetje kan zitten. Het enige is dat het bed scheef is, links is een stuk lager dan rechts en er bevinden zich wat vreemde bobbels. Als de dokter komt, heeft ze goed nieuws. De drain mag er uit en ook het infuus wordt verwijderd. Na twee uur stilliggen voor de hechtingen komt Lonneke volledig tot leven. Ze loopt naar de wc, krijgt praatjes en kan ook makkelijk zelf gaan zitten in bed. Wat een vooruitgang! Ook meldt de chirurg dat Lonneke een maand niet mag vliegen. Er komt weer bezoek: Koen, Miepie en Mr. Bean nemen lekkere Rice soup en fruit voor Lonneke mee en zijn allemaal erg lief. Nachtzuster Marije installeert zich en waakt vannacht over Lonneke.

28 April

Al om 5 uur staan Gerrit-Anne en Inge weer in het ziekenhuis. Marije gaat nog even naar het hotel om verder te slapen. Er zijn twee doktoren die verschillende dingen hebben gezegd: De één zei een maand niet vliegen en de ander zei je kan vliegen als je uit het ziekenhuis bent. Uiteindelijk hebben ze overleg gehad en is er besloten dat er over 2 weken nog een CT-scan gemaakt wordt. Aan de hand van de uitslag wordt bepaald wanneer ze mag vliegen, of niet. Ook vandaag wordt er een CT-scan gemaakt. Gerrit-Anne en Marije sjouwen alle spullen over naar een ander hotel. Een hotel waar Lonneke naartoe kan en genoeg kwaliteit heeft. Ondertussen kruipt Lonneke onder de scan door. Er worden heel wat telefoontjes gewisseld met verzekeringen, om moe van te worden. Femke en Marije kruipen bij Lonneke in bed en kijken een filmpje. Omdat dit de laatste dag is dat we de gids en driver hebben, vindt er een afscheidsfeestje plaats vanavond. We halen allemaal lekkere dingetjes waaronder broodjes bakpao, fruit, koekjes en zoutjes. We nemen afscheid en bedanken ze. Koen is de komende dagen nog in Saigon en is voor ons beschikbaar als dat nodig is. Zuster Marije heeft vanavond weer dienst. Lonneke en Marije sjanzen nog met de dokters en gaan dan lekker slapen.

29 April

In de ochtend krijgen we van de behandelend arts te horen dat Lonneke nog voor lange tijd in het ziekenhuis zal moeten blijven. Balen, want ze voelt zich goed en weigert inmiddels alle pijnmedicatie die de zusters haar proberen toe te dienen. Ze tikken op een voorhoofd en verklaren Lonneke helemaal voor gek, maar zij voelt zich prima.
Gerrit-Anne verhuist vandaag alle spullen wéér naar een ander hotel en samen met Inge verdiept hij zich de rest van de dag wéér in verzekeringskwesties. Het schiet nog niet echt op.
Patiënt Lonneke, zuster Femke en zuster Marije slapen de hele ochtend. Tegen het eind van de middag hebben we nog steeds geen uitslagen van de CT-scan en zuster Inge gaat even informeren. Lonneke’s eigen artsen zijn op vakantie, dus wordt er bij een andere arts geïnformeerd. Deze zegt dat eigenlijk alles goed is en de eerst volgende vraag van zuster Inge is: ‘Oh, kan ze dan misschien al naar het hotel?’ Na wat ge-euhm en gesteun geeft deze dokter zowaar toe. Morgen mag Lonneke naar huis, als ze haar antibiotica maar inneemt. Een goed vooruitzicht!
Deze nacht is het de beurt aan nachtzuster Femke. Lonneke maakt een prima nacht, maar Femke wordt wakker van een gillende man die op de gang heen en weer loopt. De zusters roepen zelfs nog wat om door de intercom, maar dat is natuurlijk in het Vietnamees.

Na een vrij lange nacht voor Femke, staat ‘s ochtends vroeg de rest alweer in de kamer. Het wachten op het ontslag duurt en duurt. Rond een uur of 10 informeren we zelf maar naar het hoe en wat. Het gevolg is dat er weer een andere dokter is en deze weer komt kijken of het echt wel kan dat ze het ziekenhuis verlaat. Na wat overleg met Inge en Marije begint de arts aan de ontslagbrief. Typen is niet zijn sterkste kant en Engels typen al helemaal niet, dus neemt Marije het gauw over. Uiteindelijk is Lonneke om 11.00u definitief uit het ziekenhuis ontslagen!
Met een taxi gaan we naar het hotel. Daar aangekomen duikt Lonneke meteen haar bed in. Ze is niet de enige die moe is en iedereen slaapt door tot 17.00u. Daarna eten we in het hotel, spelen een spelletje, skypen en duiken weer ons bed in voor de nacht.

1 mei

Vandaag vroeg op om nog even met de behandelend arts in het ziekenhuis te praten. Het duurt niet lang en al gauw zijn GA, Inge en Lonneke terug in het hotel. Lonneke duikt meteen weer haar bed in, want het is toch wel een vermoeiende tijd geweest in het ziekenhuis. De rest leest wat, doet de was en ruimt de kamer op. Als Lonneke wakker wordt is het alweer tijd voor de lunch, die we scoren in een heerlijk koffietentje vlakbij het hotel. We lopen nog een blokje om en crashen weer neer in het hotel, spelen een spelletje, computeren wat en kijken tv. Na een heerlijke Vietnamese barbeque maaltijd gaan we weer op tijd naar bed.

Het ziekenhuis

Graag willen we met jullie onze ervaringen uit het ziekenhuis delen. We doen dit door middel van tekst en beeld. Maar de geuren, geluiden en massa’s mensen zijn niet te beschrijven of goed over te brengen op foto’s.

Het ziekenhuis, Cho Ray, waar Lonneke lag is een echt Vietnamees staatsziekenhuis. Behalve dat het bijzonder was voor de patiënten om een Westerse in het ziekenhuis te zien, was het voor de artsen ook nogal ongewoon. Een voorbeeld: Femke staat in de lift, een onbekende arts maakt een praatje met haar en zegt dat ze zeker naar de 10e verdieping gaat. Femke knikt. De dokter vervolgt zijn verhaal: ‘Jij gaat naar je vriendin, met de klaplong!’ Daarnaast werden wij altijd de lift ingewenkt, terwijl Vietnamezen aan hun oren de lift uitgesleurd werden. Zij mochten helemaal niet naar boven of werden met de trap gestuurd. Wij hebben ons zeer vaak gegeneerd over het feit dat we voorgetrokken werden. Dat voelt heel raar. Waarschijnlijk kijken ze op tegen mensen uit het westen en behandelen ze ons als een echte gast.

Verder is het in het ziekenhuis de hele dag door ontzettend druk. Niet een beetje druk, maar héél druk. Vlak voor de bezoekuren staan er lange rijen mensen te wachten met voedselpakketten. Overal in het ziekenhuis liggen mensen verspreid op rieten matjes op de grond. Het pad om te lopen is vaak moeilijk te vinden. ‘s Avonds verdubbelt dit zich en liggen mensen zelfs buiten en in de aankomsthal te slapen. Er is weinig verschil te zien tussen de straat en de gangen in het ziekenhuis, alleen zijn er in het ziekenhuis geen winkeltjes aanwezig.

Emergency hall
De emergency hall is een grote hal van 50x100m. Alle emergencies die met de ambulance aankomen worden hier binnen gereden en worden hier geplaatst. Gemiddeld ligt er 1,5 persoon in één bed/brancard. Het is niet vreemd als er twee mensen of meer in één bed liggen. De bedden zijn zij aan zij geplaatst, er is zelfs geen ruimte om tussen de bedden door te lopen. De mensen die hier liggen zien er allemaal zeer slecht uit, maar het ziet er niet naar uit dat ze snel geholpen zullen worden.

Longafdeling
Op de longafdeling zijn grote zalen, er horen 8 patiënten op één kamer. In iedere kamer bevinden zich echter veel meer mensen. Er zijn bedden tussen andere bedden geschoven en er staan bedden in de gangpaden. Ook staan er bedden op de gang, deze mensen staan hier niet tijdelijk, maar ze hebben hier hun vaste standplaats. Al het bezoek van de patiënten overnacht in het ziekenhuis. De gangen zijn afgeladen met rieten matjes op de grond en er is nog net een pad waar je kunt lopen.

Operation Theatre
Mensen worden hier aan de lopende band naar binnen gebracht. Achterin de zaal zijn verschillende kleine hokjes waar patiënten geholpen worden. De deuren stonden open, dus je kon de overbuurman zien.

Recovery room
In de recovery room werd iedereen weer bed aan bed geplaatst. Er lagen pruttelende, kreunende en snurkende mensen. Bezoek was niet toegestaan, maar wij mochten in doktersjas en met slofjes een voor een naar binnen.

Verzorging
De verzorging van de patiënten ligt vooral in de handen van familie. Dit komt neer op het zorgen voor eten, drinken, dekens, kussens,pijnstillers, steek, wassen, overplaatsen naar een ander bed, het infuus in de gaten houden en zelfs het verwisselen hiervan deden sommige Vietnamezen zelf. Het ziekenhuisleven begint iedere ochtend om 05.00 uur als de zuster haar eerste ronde maakt.

Geld
Er moet iedere keer betaald worden, voordat er uberhaupt iets gebeurt aan onderzoek. GA moet eerst betalen, voordat er van Lonneke een rontgenfoto wordt gemaakt. Ook moest er een voorschot worden betaald om op de afdeling te mogen liggen. Later werd gekeken wat het echt gekost had.

Hoe nu verder?

Voorlopig zitten we dus nog in Vietnam. Woensdag 4 mei worden de hechtingen en klemmen van de wond, waar de drain gezeten heeft, verwijderd. We hopen op een net wondje, maar we vrezen dat het er meer uitziet als een piratenhechting. Gerekend vanaf vandaag (1 mei) wordt er over twee weken nog een CT-scan gemaakt die zal uitwijzen of Lonneke mag vliegen. Als alles goed is (waar het nu wel naar uitziet) kan dan een ticket geboekt worden en komen we naar huis. Helaas vinden de artsen het geen goed idee als Lonneke nog verder reist. Ze vinden het te vermoeiend. Lonneke moet binnen een halfuur in een ziekenhuis kunnen zijn en moet naar Nederland voor verder onderzoek. Marije en Femke hebben besloten dat ze liever ook naar huis gaan in plaats van de reis voort te zetten.

De komende weken zullen we in Saigon blijven en ons vermaken met korte uitstapjes, shoppen, ijskoffies drinken en vooral zorgen voor nog een leuke afsluiting van onze reis. Al met al komen we niet veel eerder thuis dan gepland, want als alles goed verloopt zijn we eind mei pas weer op Nederlandse bodem.

Jullie hoeven je geen zorgen te maken om Lonneke. Ze heeft geen pijn, veel praatjes en huppelt inmiddels rond. Er wordt goed op haar gelet en Femke en Marije zorgen ervoor dat ze genoeg rust.

P.s. Lees vooral ook het verslag van de eerste drie weken van Vietnam!

P.p.s. Onze mobieltjes doen het niet in Vietnam.

Wist je dat…?

…er ook positive dingen aan dit verhaal zijn
…we het echt vietnamese leven nu hebben gezien (in het ziekenhuis)
…Lonneke een mooie ziekenhuispyjama kreeg
…we nu weten hoe je een steek moet gebruiken (vooral niet verkeerd om)
…we nu weten dat als je bloemen geeft aan iemand die in het ziekenhuis ligt, de Vietnamezen zeggen ”maar ze is toch nog niet dood?”
…we Saigon/Ho Chi Minh City nu helemaal kunnen gaan verkennen
…we nu ons Vietnamees kunnen verbeteren
…we na lange tijd in een heel goed en mooi hotel slapen (vooral ook schoon en geen enge beesten)
…we nu kunnen gaan shoppen, we hoeven het immers niet meer lang mee te sjouwen
…we eerder kunnen genieten van het mooie weer, kaas, hagelslag en een broodje kroket in Nederland
…we eerder al onze lieve trouwe fans weer kunnen knuffelen
…Lonneke en Marije weer snel in een boot zullen zitten
…dat Vietnamezen altijd blijven lachen, en wij dat dus ook maar doen
…en dat Femke en Marije het tijd vinden dat Lonneke nu voor hun gaat zorgen

De volgende ochtend worden we heerlijk wakker: kabbelend water, ochtendzonnetje en een aangename temperatuur. We hebben een relaxmomentje en daar genieten we van. Om 13.00u worden we weer aan wal gezet. Hier staat als het goed is een busje met chauffeur, een gids, Tony (van het hotel in Hanoi) en onze bagage op ons te wachten. Het busje met chauffeur en Tony hebben we gauw gevonden, de rest is nog ver te zoeken. We krijgen te horen dat ze per ongeluk in alle haast onze bagage zijn vergeten. Fijn! Meneer Tony had wat problemen met het vinden van een gids en chauffeur (terwijl hij ze al aan ons beloofd had). Iets vertraagd vertrekken we dan, gelukkig mét chauffeur en gids, richting Lang Son. Onze bagage wordt hier naartoe gebracht. Deze avond slapen we in ons eerste Pauper Paradijs!

Na een noodle ontbijtje gaan we weer op pad. Het wordt een lange reisdag en we maken heel wat kilometers. Af en toe maken we een stop. Di Dai, happy hour! (Dit betekent zoiets als ik moet plassen) Dan stopt de chauffeur op een prachtig natuur stukje en wijst de gids op de milimeter nauwkeurig aan waar we het kunnen doen. Als we arriveren in het Ba Be National Park begint het te schemeren. De gids Koen (Cuong) klimt nog in wat paaltjes om de hoogte belemmeringsbalken op te tillen, zodat de bus er onderdoor kan. We slapen vannacht in een homestay. Er is één grote zaal met aan de rand allemaal bedden. Je krijgt wat privacy door een gordijntje. Omdat het erg druk is krijgen wij met zijn drieeën een tweepersoonsbed, dwarsdekken dus. Alle chauffeurs en gidsen slapen op de grond op matrassen.

14 April

We ontbijten met heerlijke Vietnamese pannenkoeken. Hierna gaan we op pad. We gaan met een boot naar een grote grot, waar 7000 vleermuizen wonen. Helaas zien we ze eigenlijk niet, alleen Lonneke weet een kwakkie op te vangen! Dan varen we nog naar een waterval en genieten van het uitzicht. We wandelen nog wat rond in het dorp en plannen de komende dagen. Dan gaat er echter iets mis. De chauffeur is nogal koppig en wil niet wat wij willen en hij besluit ons alleen nog terug naar Hanoi te rijden.

De volgende dag gaan we dus op weg naar Hanoi. Het is een lange rit en er is niet veel te beleven. Eind van de middag komen we aan bij het hotel van Tony. Hij gaat een nieuwe chauffeur voor ons regelen. ‘s Avonds neemt Tony ons mee uiteten. We genieten aan de straat van een heerlijke Hotpot (soep waar je groente en vlees in laat gaarkoken) en we sluiten de avond af met een heerlijke lipton ice tea (verse!). Ook doen we nog een klein dansje in de Temple Bar.

16 April
Vanaf vandaag is Mr. Bean (Binh) onze chauffeur. Hij brengt ons naar Thien Cam. Het is een uitgestorven badplaats, want het hoogseizoen is nog niet begonnen. Gelukkig is er nog net een tentje waar we wat kunnen eten. We slapen weer heerlijk in een Pauper Paradijsje. De vietnamesen blijven verrassen, want onderweg stapte opeens de vriendin Miepie (Van Ann) van onze gids in en zij blijkt twee weken met ons mee te gaan?! Dat is wel even wennen.

De volgende ochtend gaan we na het ontbijt naar een markt. Hier kijken wij onze ogen uit, maar ook de mensen op de markt genieten van ons bezoek. We maken heel wat foto’s en dat vinden de mensen fantastisch. Na het inslaan van wat heerlijk fruit gaan we verder. Vandaag is het bloedheet. Het lijkt wel alsof je 10 km hebt gerend, maar niet kan afkoelen. Eind van de middag komen we aan in Hue en ‘s avonds genieten we van een heerlijke vegetarische hotpot.
Het komt nogal eens voor dat de gids ons niet begrijpt of ons niet wil begrijpen. Wij vragen vandaag: Hoe vaak bidden boeddisten per dag? Antwoord Koen: Ik kom zo’n 5 keer per jaar in een vegetarisch restaurant met toeristen. Gesprekken op hoog niveau dus!

18 April
Regen! Maar wel een heerlijk ontbijt: muesli, yoghurt, heel veel fruit & een fruitshake! Dat smaakt goed. We beginnen de ochtend vroeg met een boottocht (Koen: Hully hully ,L=R) naar een pagoda. Ons dagje cultuur wordt vervolgd met een bezoek aan de Forbidden City en een tombe. Vervolgens rijden we verder richting Hoi An. Onderweg kopen Lonneke & Femke een vietnamese puntmuts. We komen laat aan in Hoi An, maar we hebben het meteen druk met winkeltjes zoeken om kleren te laten aanmeten. Lonneke scoort al een blazer. We sluiten de dag af met z’n vijven en een heerlijke fles franse wijn.

De ochtend begint goed met een heerlijke baquette. Om 09.00 uur trekken de mannen zich terug op een fiets en begint de stressdag shoppen voor de vrouwen. Rondkijken, passen, rennen, passen, haasten, driedubbele afspraken, rennen, nog een afspraak, passen, betalen! Resultaat: zes jurken, twee jumpsuits, een blazer en een rok. Ondertussen zijn Lonneke & Marije zelfs nog naar de kapper geweest voor een nieuw aziatisch kapsel. Het knippen duurde 10 minuten, maar de hoofd- en gezichtsmassage duurde drie kwartier.

20 April
06.30 uur: Waar is onze schone was? Op z’n vietnamees komt het pas drie kwartier later. Net aangekleed rennen we de stad in om onze laatste kleding op te halen en te ontbijten. Snel terug naar het hotel, waar Koen al weer staat te stressen: Hully hully! Op pad naar My Son: veel toeristen, vergroende ruïnes en natuurlijk: Hully hully. Daarna zijn we naar een minority village vlakbij Kon Tum gehobbeld in de auto. In het donker komen we aan en slapen we in een traditioneel huis op palen. Het toilet is langs de rivier met een nature view en heeeeeeeeeeeeel veeeeeeel blaffende honden: geen optie dus!

De volgende ochtend worden we vroeg wakker (gemaakt). We bezoeken een schooltje bestaande uit vier lokalen, waar we Jip & Janneke stickers, puzzeltjes en kleurpotloden uitdelen. Heel veel gelukkige gezichtjes! We maken een wandeling met gids Sam, die ons goed begrijpt en veel verteld. Ook bezoeken we nog twee minority dorpjes, waar we genieten van het contact met de mensen. In Kon Tum drinken we cola uit een zakje, want we mochten de glazen flesjes niet meenemen en gaan op weg naar Pleiku. Daar nemen we een lekker douche, na twee dagen niet douchen.

22 April
Die dag moeten we weer veel rijden (lees: hobbeldebobbeldebobbeldebobbel).Eind van de middag komen we aan in Ban Don. Een mooie plek: niet druk, een brede waterval, touwbruggetjes en hutjes op palen. Hier komen we even heerlijk tot rust. Wij genieten die middag lezend bij de waterval. ‘s Avonds bij het eten heeft mr. Bean weer een ‘lekker’ alcoholisch drankje: een fles waar een slang en schorpioen inzitten. Dat klinkt erg verleidelijk, maar wij hebben toch gekozen voor een Heineken biertje! Er wordt nog een potje shithead gespeeld, waarna iedereen zijn hutje opzoekt.

Om 05.00 uur de volgende ochtend is het alweer feest: muziek, rochelen, bouwwerkzaamheden. We houden het uit tot 07.00 uur als de wekker gaat. Een half uurtje later hebben we afgesproken met Koen om te gaan ontbijten. Even later is hij er en gaan we op pad om te hiken. Inge blijft bij de rivier om wat mooie tekeningen te maken. We hebben een aardige gids (Joy). Onderweg is het erg warm, maar we zien wel grote wandelende takken(30cm), planten, koeien, bomen, een hertenspoor, planten, buffels, bomen en wat mensen. Halverwege stoppen we bij een waterval waar we ook lunchen. Daar eten we de meest lekkere mango tot nu toe! Op de terugweg komen we nog een dode felblauwe slang tegen. Als we eind van de middag terug zijn bij de hutjes, besluiten Lonneke, Marije & Femke zich te gaan wassen in de waterval. Dat doet de lokale bevolking immers ook, dus wij willen ons wel een beetje aanpassen. Wat een ervaring: kijkende mannen, bijna wegspoelen, maar wel schoon!

24 April
Vrolijk pasen iedereen!
Om 05.00 uur is het happy hardcore tijd! En om 06.30 uur gaat de wekker weer. Koen is weer in zijn ritme terug: hij komt kloppen op de deur (Hully hully). Om 07.00 uur rijden we weg. GA heeft ‘s ochtends een kikker in het toilet gespot. We rijden heel de dag en uiteindelijk besluiten we nog wat verder door te rijden. We slapen in de buurt van Ho Chi Minh City. Lonneke droomt van Jackfruit (fruit dat stinkt en vies is, maar er wel heel mooi uit ziet).

Het is alweer een maand geleden sinds de laatste update, dus jullie zullen wel benieuwd zijn hoe het ons vergaan is. Dubbel zoveel foto’s en een extra lang verhaal. Geniet er van!

Begin maart hebben we Martijn opgehaald van het vliegveld in Saigon. Klaar voor een avontuur met z’n drieen dit keer. Na al die kou in NL, moest hij wel even wennen aan de 37 graden in Vietnam. Maar gelukkig ging dat snel genoeg met wat verkoelend biertjes.
Snel een plan maken voor de 4 weken die ons te wachten stonden.

Als eerst zijn we ons in het War Remnants Museum gaan verdiepen in de oorlog die hier in de jaren 70 gewoed heeft. Na Cambodja komen we erachter dat ook hier vreselijke dingen zijn gebeurd in het verleden. In het museum zijn honderden foto’s te zien van de gruwelijkheden, maar wat vooral veel indruk maakte is om te zien wat de gevolgen zijn van de Agent Orange (chemische wapens) die Amerika heeft ingezet. Jaren na de oorlog zijn er nog misvormde kinderen geboren, met de meest bizarre afwijkingen. En vaak worden die door de familie afgestoten, dus komen in weeshuizen terecht. Zelf ondervonden wij een triest geval van de na-effecten van Agent Orange tijdens onze motorbike-trip, later in Dalat. Het zoontje van een van de bikers heeft op heel jonge leeftijd kanker gekregen. En zijn toekomst is nog onzeker. Heel triest.
Na het museum kon een bezoek aan de Cu Chi-tunnels natuurlijk niet uitblijven. Nou ja voor Tinus en Chiel dan, want met mijn claustrofobie kruip ik die mini-tunnels onder de grond echt niet in!

Vanuit Saigon hebben we vervolgens een dagtrip geboekt naar de Mekong Delta. Een groot gedeelte van het zuiden van Vietnam leeft rondom de Mekong-rivier en je ziet hier dan ook van alles op het water plaatsvinden. Er zijn floating marktes, floating houses, floating schools et cetera. Verder verbouwen ze veel groenten en fruit dus het is hier super groen.

Na de stad is het tijd voor strand, Mui Ne is onze keus. Als we aankomen zien we het ene na het andere resort. Iets waar we niet echt op zitten te wachten aangezien het publiek ons dan wat minder bevalt. Na een lange zoektocht komen we ergens terecht waar het niet belachelijk duur is, maar toch hebben we het er na 3 dagen wel gezien. Helaas hebben de Russen het hier al aardig verpest, net als in Goa en Cambodja. Wat een pestvolk is dat zeg!

Vanuit Mui Ne reizen we vervolgens naar Dalat. Een plekje in de Central Highlands van Vietnam. Dat het hoger ligt merken we wel, want we moeten zowaar een vest aan ‘s avonds. In Dalat kom je de een na de andere motorrijder tegen die je aanbiedt om je achterop te nemen en door de bergen te rijden om wat van de omgeving te zien. Tja.. laten we dat maar doen zeggen we tegen elkaar. En na een dag de omgeving van Dalat te hebben gezien, zijn we eigenlijk heel enthousiast over deze manier van reizen. We worden overgehaald om een trip naar Hoi An te boeken met Yang, Vu en Ocean. Dat betekent 6 dagen achterop de motor, door de bergen touren. In totaal hebben we 900 kilometer afgelegd, hebben we super mooie uitzichten gehad, heel veel geleerd over de oorlog, het leven van Vietnamezen, de landbouw, natuur en nog veel meer. En vooral hebben we een super week gehad met deze drie gasten. Lees voor een uitgebreider verslag Michiel z’n dagboek maar .

Als we worden afgezet in Hoi An lig ik helaas 2 dagen ziek op bed, maar kunnen de jongens lekker naar het strand. Ook niet verkeerd! Als ik opgeknapt ben maken we een plan voor de laatste dagen die ons restten in Vietnam en ga ik lekker mee naar het strand. Ook kan ik het natuurlijk niet laten om in een van de tientallen tailorshops 2 mooie jurken op maat te laten maken. Voor 15 USD krijg je binnen 12 uur een prachtig, op maat gemaakt kledingstuk. Het ontwerp kun je zelf aanleveren of kiezen van een van de vele voorbeelden, de stof kies je uit en vervolgens wordt alles binnen no time voor je gemaakt. Wow, paradijs voor een vrouw! Verder genieten we van de laid-back sfeer die hier hangt, voordat we het vliegtuig pakken naar Hanoi. Dat is ons iets te ver met de (nacht)bus.

Hanoi is weer een vieze stinkende stad, waar je eigenlijk niet te lang wilt blijven. Gelukkig hebben we onze tour naar Halong Bay al geboekt en vertrekken we naar betere oorden. Op een boot varen we langs de 1969 eilanden die voor de kust in de zee opreizen. Het doet Michiel en mij denken aan Yangshuo, waar je ook tussen de karstgebergten zit. We hebben een leuke groep, waarmee we de een nacht op de boot doorbrengen. Daarna door naar Cat Ba Island, maar helaas zit het weer niet mee dus zijn we niet super enthousiast.

Sapa is ons door veel mensen aangeraden dus we hebben na terugkomst in Hanoi direct de nachttrein gepakt. Al vroeg stappen we uit de trein en zien helaas dat het hier (ook) mistig is. Daar gaat ons mooie uitzicht! We bezoeken een van de bergdorpjes rondom Sapa, maar erg authentiek is het niet meer. De vrouwen lopen hier wel in traditionele klederdracht en de huisjes zijn erg armoedig, maar de toeristische invloeden stralen er toch duidelijk vanaf. Gelukkig gaat de zon wel schijnen dus kunnen we wat mooie plaatjes schieten.
Helaas doet het niet zoveel met ons, maar misschien komt dat ook wel doordat we onze beste indruk van Vietnam al hebben opgedaan tijdens onze motorbike trip door de Central Highlands. En we zijn de tours een beetje zat.

We pakken de nachttrein weer terug naar Hanoi, en na wat inkopen pakt Tinus het vliegtuig terug naar huis. Helaas, de 4 weken zijn super snel omgegaan en we vinden het erg jammer om afscheid van hem te nemen.

Wij zetten onze reis voort naar Laos. Over een paar uur pakken we het vliegtuig naar Vientiane, waarna we gelijk doorreizen naar Vang Vieng. Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat!

Liefs,
Denise (en natuurlijk van Michiel en Tinus)

[Show as slideshow]

12►