Vanaf HonkyKong vlieg ik op Bali, heerlijk, paradijselijk Bali. Een toevalstreffer: De goeikoopste vlucht maakt een stopover op Denpasar. I know that place #yeah! Ik arriveer om 20:00, reizend met louter handbagage sta ik snel buiten. Ik trek nog even een miljoen uit de muur en ga in op het aanbod van ‘my friend’ 60.000 Rupia! (6 eu) De taxi chauffeur vraagt 70.000. Maar hey, hij is toch mijn ‘friend’? You my friend, 60.000 good price! Schorvoetend gaat hij accoord. Mooi spelletje is dat toch

Voor ik het weet sta ik op Kuta Legian… owww de quiksilver, Billabong, Ripcurl en andere merkshops en advertisements stralen me tegemoet. Hey Boss, hey Boss!?! Ja ook de straatverkopers zijn weer aanwezig als altijd. Suda ata, thanks mate glimlach ik ze toe. Met een lokaal woordje zijn ze snel gestild. Prima. Ik sla wat goodies in en verhuis naar de Starbucks. Een iced frappuccino hmmmm smaakt nergens zo lekker als in een tropisch oord. Ik zeg het leven is mooi ik overzie de nacht. Ik vlieg om 7 uur door naar yogya. Nou dan drinken we de rest van de nacht vissekommen leeg in de Bounty en mengen we ons tussen de locals en surftourist tot een uur of 5. Dan sluit de tent toch en is het de hoogste tijd weer naar de airport te vertrekken. Met de handbagage op de rug en een vissekom in de hand maken we een dansje en een praatje en voor ik er erg in heb is het al weer tijd. Op de luchthaven aangekomen ervaar ik dat niet eten en verschillende soorten alcohol niet echt een goede combi zijn. Met een brak lijf wacht ik op mijn vlucht, vechtend tegen de slaap ben ik blij als ik dan eindelijk kan boarden. Stoeltje bij de safety exits. Nice. Extra beenruimte. De lol is er snel af als blijkt dat deze windowseat geen verstelbare rugleuning heeft… voor ik me erg serieus aan kan ergeren ben ik vergaan in een diepe powernap )

Na een ruim uur land ik, nog even brak ,op Yogya. Ik heb geeneens zin een plaatje te schieten of in te checken. F#ck ik! LAAaaat me slAaapennnn! En zo gaat het. Ik verslaap de halve dag… who cares we’re on a holiday baby ik besluit de hotelkamer is te verlaten. Leuk hotelletje eigenlijk. Het doet authentiek aan, zit aan een smal steegje van de sosromenduran en voor de deur zit een vrouwtje sateh te grillen… hmmmm dat ruikt lekker! Ze wappert de kooltjes aan en het gangetje staat geregeld wit van de rook. Het ruikt lekker. Ik neem plaats teggenover het vrouwtje, de hoteleigenaar beveelt me de sateh aan… 10.000 Rupia…. weet je wat ik probeer het wel voor 5.000 te regelen voor je
Ik krijg een proefstokje… hmmmm lekker! Maar na anderhalve dag vrijwel geen eten en bergen alcohol vast geen goed idee…. ach who cares. Ik bestel een bananenblad vol kipsateh en samengeperste rijst… hmmm lekker! Ontspannen hang ik in het steegje en geniet van de sateh.

Eenbovenmatig dikke Javaan waggelt voorbij en maakt een compliment over de tatoeage op mijn been. I like your tattoo, it’s small but nice! Deelt ie me mee met een jamaicaans accent. De oude raegaemuffin… Hij moest is weten ) maar het typeert de sfeer hier… relaxt! easygoing. De vrouw legt weer een nieuw setje sateh op de gril, locals en touristen slenteren voorbij, de buurman zet zijn scooter binnen en opa settled zich tegenover mij. Vriendelijk glimlachend, een tandenloze smile onthullend… yep ik blijf nog ff hangen… lekker niks doen en hangen… ze hebben hier alle tijd en ik? Ik nu ook

Hoog tijd voor een nieuw reisverlag! Jawel, het is inmiddels alweer een aantal weken geleden dat we iets van ons hebben laten horen, dus bij deze een update.

Na afscheid te hebben genomen van mijn zus in Padang, vloog zij terug naar Jakarta en wij gingen op zoek naar wat zon, zee en strand in Lombok. Helaas bleek bij aankomst onze bagage kwijt te zijn, maar relaxed als we zijn na 7 maanden reizen, doet dat ons niets. Even formulieren invullen en dan maar zonder bagage naar het hotel. En nog geen dag later waren we alweer eigenaar van onze tassen, maar weer een helaas want de backpack van Michiel was in de tussentijd rustig open- en dichtgemaakt en ze hebben ons van wat spullen ontdaan. Die de verzekering helaas ook niet terug ging betalen zo bleek later.. maar ach. Zo was ik wel weer een dagje in de weer met politiebezoekjes en dergelijke terwijl Chiel aan z’n PADI duikcursus begon.

Een paar dagen later dan gepland vertrekken we met de boot naar de welbekende Gili-eilanden, voor de kust van Lombok. Onze keuze valt op Gili Trawangan, zodat Chiel z’n duikcursus daar kan afmaken en ik ondertussen lekker op het strand kan liggen. Niet verkeerd! Al snel zijn we een leuke groep mensen tegengekomen uit alle hoeken van de wereld (NL, Duitsland, Nieuw-Zeeland, Australie, noem maar op) waarmee we elke avond zijn gaan eten en bar hangen. Heel gezellig en dus blijven we hier lekker plakken. Maar aan al het moois komt een eind, Michiel was niet in staat om z’n Advanced dive-course af te ronden vanwege verkoudheid, bloedneuzen en weet ik het wat allemaal (is duiken wel gezond vraag je je af?) dus wij gaan door naar Bali.

Onze eerste stop in Bali is Kuta/Legian, want we zijn inmiddels al toe aan een visum-verlening. Dit is sinds januari 2010 mogelijk en dat was voor ons goed nieuws. Zij het niet dat ze hier 7 werkdagen over doen (in ons geval gelijk 12 kalenderdagen) en je 3 keer langs het immigratiekantoor moet gaan om 1 je aanvraag in te dienen, 2 te betalen, 3 je visum op te halen. En dan niet te vergeten, je hebt een ticket nodig waarmee je bewijst het land ook echt te verlaten. Al met al wat gedoe en mocht iemand ooit overwegen z’n visum in Indonesie te laten verlengen raad ik diegene aan dit in Lombok (Mataram, vliegveld) te doen. Je kunt hier de ambtenaren omkopen voor 15 euro en dan fixen ze het gewoon allemaal in 1 dag. Ideaal! Maar goed, dat hebben wij niet gedaan, dus we genieten maar van al het goeds dat Kuta te bieden heeft. Lekkere sushi, super de luxe spa’s en natuurlijk het strand (en de golven om te surfen voor Chiel). Al had wat meer zon wel fijn geweest.

Aangezien we niet 12 dagen in Kuta willen blijven plakken gaan we door naar Ubud, de cultuurstad van Bali. Overal zie je kunstwerken en mooie kleding. Ja je kunt hier je ogen uitkijken bij al het moois wat ze te bieden hebben. Helaas voor ons dat we nog 2 maanden moeten reizen en geen overload aan spullen mee kunnen nemen. Maar ook hier hebben we ons op onze eigen manier vermaakt, lekker rondtouren op een brommer op zoek naar mooie rijstvelden en natuurlijk weer.. lekker eten. Helaas merken we hier wel dat het toerisme al zo ver is doorgedrongen dat je overal genaaid wordt met de prijzen. Bij het bezoeken van een tempel moet je vooraf een verplichte donatie geven en bij andere bezienswaardigheden betalen locals niks maar buitenlanders hoge prijzen. Kortom, na 1 poging cultuur snuiven gaven we het op.

Na ons paspoort te hebben opgehaald gaan we door naar Munduk. Hier wachten mijn oom en tante Martien en Mimin en babytje Fleur-Anne van 6 maanden ons op. Naast dat het super fijn is om weer wat familie om je heen te hebben en lekker in de watten gelegd te worden door je lieve tante (dankjewel Mimin!) is ook de omgeving hier heel mooi. Munduk ligt dichtbij de 3 grote meren van Bali waar we een wandeling met m’n oom hebben gemaakt. Hij verzorgd wandel- en fietstochten over heel Bali (en zelfs Java op verzoek) dus hij weet de mooie plekjes wel op te zoeken! Daarnaast hebben we erg van de vrolijke Fleur genoten. Een heel levendig kind met super grote mooie ogen (zie foto’s). Ja je kunt wel zien dat ze erg gelukkig zijn met hun kindje!

Omdat voor ons de tijd inmiddels al wat begon te dringen zijn we na 3 dagen rust en reinheid doorgegaan naar Java. Na een lange reis, pech onderweg en wat rip-offs onderweg was het tijd om de veelbesproken Bromo vulkaan te gaan bekijken. Vroeg uit de veren om de zonsopgang te zien en daarna heel actief de berg op klimmen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de omgeving rondom de vulkaan, waar er in de vruchtbare grond in de dalen van alles en nog wat wordt verbouwd.
Vervolgens weer snel door naar Yogjakarta. Onderweg komen we een geweldig aardige man uit Nieuw-Zeeland tegen, die ons voor onze volgende trip (natuurlijk moet je die vast in je hoofd hebben om het reizen dragelijk te maken, haha ) heeft uitgenodigd in z’n huis aan zee. Niet verkeerd, al zeg ik het zelf. Met hem en een jongen uit Engeland hebben we wat sightseeing gedaan rondom Yogja. Met uiteraard als hoogtepunt de Borobudur (Buddha) en Prambanan (Hindu) tempels. Inmens grote bouwwerken die tot in de kleinste details zijn uitgewerkt. Ja, een hoog wow-factor-gehalte! En eindelijk weer tempels die ons konden boeien. Verwend? Nee, hoezo?

Onze laatste dagen in Indonesie hebben we bij m’n zus in Jakarta doorgebracht. Ze bood ons haar appartement aan, met huge zwembad op de 10e verdieping dus we konden hier nog even goed van onze rust genieten. Al delen ze hier ook gratis bier uit als je de plekken kent, dus voor een feestje moesten we af en toe ons stulpje verlaten. Haha. O en natuurlijk niet te vergeten als je in Jakarta bent: de zondagsbrunch in het Four Seasons Hotel. Man.. dit is denk ik wel de beste brunch die je ter wereld kunt krijgen. Ze hebben alles! Echt waar! Een kleine indicatie: sushi, salades (x10), brood, crepes, kaasfondue, raclette, alle soorten vlees, teriyaki plates, eieren, fruit juices en een mega grote chocholadefontein inclusief allerlei lekkere desserts. En dat voor zo’n 20 euro pp! Kortom, 3,5 uur lang vreten en dan lekker bij het zwembad hangen, luxe luxe! Ik zeg, zeker niet overslaan mocht je ooit in Jakarta zijn op een zondag!

Maar aan al het goeds komt een eind en op 21 juni vloog m’n zus naar Nederland voor een kort bezoek en stapten wij het vliegtuig in naar Singapore (waar we inmiddels ook goed genieten, maar dat later). Wat er verder nog precies op ons programma staat weten we niet. Het voelt nu echt alsof de tijd gaat dringen en dat terwijl er nog steeds super veel te zien en ontdekken is hier. Gaan we nog naar Borneo? Of toch nog terug naar Cambodia? Myanmar? Of de laatste weken chillen op het strand in Thailand. Ja.. keuzes maken is lastig! Maar ik weet zeker dat we van onze laatste 7 weken nog flink gaan genieten!

Tot de volgende keer !
Liefs,
Michiel en Denise

P.S. helaas lukt het me niet om van alle foto’ s kleine voorbeelden te krijgen (Vin? Was vorige keer ook zo..). Maar als je de foto’s aanklikt krijg je ze gewoon te zien. Enjoy!

[Show as slideshow]

12►

Na onze chill-twee weken in Thailand was het tijd om naar Indonesie te gaan. Het land met de meeste moslims (en dus moskeeen) ter wereld. Daar zouden we m’n zus, Iris, ontmoeten om samen 2 weken te gaan reizen. Het plan was om op 29 april te vliegen, maar na aankomst op het vliegveld in Phuket bleek onze geboekte vlucht niet te bestaan. Fijne maatschappij die AirAsia. Na wat onderhandelen konden we de dag erna vliegen en een fijn onderkomen vinden in een 4/5 sterren resort aan de kust. Ook niet verkeerd.. Helaas zat m’n zus al wel in Medan dus we moesten haar daar laten wachten.

Goed, de dag erna ging de vlucht gelukkig wel en troffen we Iris op het vliegveld van Medan aan. Hoewel, de locals waren op de hoogte van haar aanwezigheid en wisten haar binnen enkele seconden op te snorren toen ik vermelde dat we geen taxi nodig hadden omdat m’n zus ons op kwam halen. Ja zo werkt dat hier, iedereen weet wat de bule’s (buitenlanders) doen hier. Grappig.
Gauw naar het hotel om de spullen te droppen en eens wat te zien van deze fijne stad. Nou ja fijn.. Sumatra deed ons nog het meest aan India denken. Ten eerste het straatbeeld en ten tweede de smerige hotels hier. Het verschil met India is wel (want vergeet niet, dat staat nog steeds op nummer 1 van onze bezochte bestemmingen) dat de mensen hier klootzakken zijn en je bij alles proberen te naaien. En dan niet een beetje, zoals in de andere Aziatische landen, nee gewoon zonder schaamte het 10-dubbele vragen van wat een local betaalt. En dat zelfs terwijl Iris Indonesisch spreekt. Kortom, mensen zijn NIET aardig. En de prijzen van het vervoer en de hotels zijn belachelijk hoog. Echt, 25 euro betalen voor een kamer waar je je kont niet in kunt keren, waar je 10 euro voor een extra bed (lees: smerig matras op de grond) betaalt en waar je gewoon nog moet kakken in een gat in de grond en douchen met emmers koud water.. Nee dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Maar goed, we kwamen om leuke dingen te doen, dus je legt je er maar bij neer.

Als eerst op het programma stond een bezoek aan Bukit Lawang. Een dorpje in de jungle om tijdens een jungle trek wat apen te spotten, waaronder de oerang oetan. Na een dag vol regen hadden we geluk dat de zon scheen tijdens onze jungletrek. En dat we dit keer geen enge spinnen zijn tegen gekomen (pak van m’n hart). En uiteraard hebben we wat apen gespot! Een Thomas leaf monkey, wat gibbons en oerang oetans. Super schattig! Op de terugweg met een vlot over de rivier terug naar de accomodatie. Erg heftig na die regenval, maar leuk!

De grote aanrader van Henk, Lake Toba, stond daarna op het programma. Dit is een van de grootste (misschien wel grootste) vulkaanmeren van Azie, met een mooi eiland in het midden. Prima lokatie om even bij te komen van de activiteiten in de jungle. Iris had via een kennis een goede accomodatie doorgekregen en inderdaad, op de crapy kamer na, een prachtige plek. Lekker de eerste dag liggen zonnen op een strand bedje en een duik gewaagd in het meer dus. Daarna nog een brommer gehuurd om een rondje om het eiland te maken en wat mooie foto’s te schieten van de prachtige natuur. Jawel, het mag gezegd worden, in Indonesie weten ze wel goed te zorgen voor de natuur. Je ziet overal niets anders dan groen op je heen! Een verademing na het kale Laos en noorden van Thailand waar ze alle bossen maar kappen/in de fik steken.

Na het toba meer was het tijd voor ‘echt’ strand. Iets waar we al weken naar uitkeken, je bent tenslotte in warm Azie. Via Medan vlogen we naar Banda Aceh om daar de boot te pakken naar Pulau Weh. Een paradijselijk eiland dat vooral toeristen aanttrekt die gaan duiken/snorkellen. Aangezien duiken niet m’n hobby is werd het voor mij snorkellen, maar Michiel en Iris waagden zich wel aan een duik. En kwamen vol enthousiast weer boven want de onderwater wereld is hier, ondanks de tsunami, prachtig. Daarnaast hebben we hier lekker gechilled, wat in de zon gelegen, lekker gegeten en twee leuke avonden gehad met Nick en Stephan uit Londen. O en niet te vergeten onze eerste aarbeving gevoeld. Gelukkig niet al te heftig, maar wel erg bizar! Je zit lekker je boek te lezen en ineens denk je, goh.. de grond lijk te trillen ben ik de enige die dit voelt? Maar nee, je ziet alle locals de kinderen uit de zee roepen en uit hun huizen rennen (niet de veiligste plek om te schuilen bij een aardbeving natuurlijk). Gelukkig was het gevaar snel geweken.

Helaas waren de tickets om door te vliegen naar Padang al geboekt en dus moesten we dit mooie eiland na 4 dagen alweer verlaten. Maar niet voordat we op aanraden van Nick nog even de ramptoerist hadden uitgehangen in Banda Aceh. De plek waar de grote tsunami destijds is ontstaan en enorm veel schade heeft aangericht. Vijf kilometer landinwaarts lag een enorm schip van 60 bij 20 meter groot die destijds door het water het land is ingedreven. Dat maakt wel indruk moet ik zeggen, zeker als je vanaf de boot verderop (en dat lijkt best ver vanaf daar) de zee ziet liggen. Daarnaast lag een klein museum met wat horror-foto’s van de slachtoffers en dan sta je wel even te rillen bij de gedachten wat voor leed hier heeft plaatsgevonden. Een ding weet ik wel, mocht er ooit een aardbeving/tsunami zijn, je moet schuilen in de moskee. In de 5,5-6 kilometer land dat verwoest is door de tsunami (gezien vanaf de zee) was alles weggevaagd, behalve de moskee. Puik bouwwerk.

Goed, na wat heen en weer gevlieg landden we in Padang. Helaas was het al donker, wat het zoeken naar accomodatie moeilijker maakt. Bij ons eerste hotel schrokken we ons dood van de prijzen. 32 euro voor een kamer (lees krot-kamer). Doe normaal! De reden: in september 2009 is hier een grote aardbeving geweest waardoor enorm veel huizen en hotels zijn ingestort. Kortom, bijna geen kamers beschikbaar in de stad, dus kun je torenhoge prijzen vragen aangezien de toeristen toch geen keus hebben. Ook daar leg je je dan maar bij neer. En het plan werd gemaakt om zo snel mogelijk naar Bukkitingi te gaan, 2 uur rijden van Padang. Deze stad ligt tussen 3 vulkanen in, op ongeveer 1 kilometer hoogte. Lekker koel dus ’s avonds en een hoop moois om te zien. Ik noem: rijstvelden, traditionele huizen, zilverwerk en natuurlijk de vulkanen.

Helaas is het na 2 drukke weken (jullie zien, genoeg te vertellen want het verslag wordt al aardig lang) tijd om afscheid te nemen van Iris. Die vliegt morgen naar Jakarta om met een nieuwe baan te beginnen en wij vliegen naar Lombok om nog eens van de tropische stranden op de Gili-eilanden te genieten (worden jullie al jaloers??). Laten zullen we Iris nog opzoeken in Jakarta, maar dat zal hopelijk pas na wat weken strand en zon in Lombok en Bali zijn.

Jullie horen later hoe het ons daar bevalt! Voor nu, veel liefs van ons!

[Show as slideshow]

12►