Tijd voor weer een update en een afsluitend verslag van onze belevenissen in India. Maar allereerst wil ik nog een keer benadrukken hoe leuk we het vinden om zoveel reacties van jullie allemaal te krijgen. Fijn te horen dat jullie ook een beetje meegenieten met ons .

Na onze spannende wildlife avonturen was het tijd voor wat meer cultuur. Op naar Hassan met de bus om daar vervolgens de tempels in Halebid en Belur aan te doen. Deze eeuwenoude tempels worden gekenmerkt door prachtige sculpturen van Kamasutra-achtige afbeeldingen. Voor India is dat best apart aangezien je nu geen enkele naakte of halfnaakte vrouw uit India op straat zal zien. Maar blijkbaar was het toentertijd kunst.
Naast deze mooie tempels was het ook leuk om te zien hoe de natuur veranderde. Van de provincie Kerala zijn in de provincie Karnataka beland en daar lijken de wegen een beetje op de duinen in Noordwijk. Het voelde even alsof we thuis waren!

Vanaf Hassan hebben we een enorme rit achter de rug naar Hampi. Ja, volgens de man van het tourist office zou het maximaal 5 uur duren om er te komen, maar aangezien wij 3 keer van bus zijn verwisseld kostte het ons 10 uur. En dan kom je eindelijk aan, is er een een festival gaande. Nu waren we gewend aan het feit dat er in elke stad waar we aankwamen wel een festival was, maar dit was een grooot festival. Duizenden mensen waren op de been en de kans om een hotel te vinden was niet zo groot. Gelukkig hielp het om wat andere reizigers te raadplegen en wisten we dat er aan de overkant van de rivier plek zou zijn om te slapen. Na een paar keer een gratis plekje op de grond aangeboden te hebben gekregen vonden we inderdaad een schattig hutje om in te slapen.
Jullie zullen begrijpen dat we de dagen daarna heerlijk hebben gechilled, want dat kan in Hampi perfect, om bij te komen van deze trip. Hampi kenmerkt zichzelf door het landschap van grote keien. Overal waar je om je heen kijkt zie je de enorme blokken op de meest vreemde wijze opgestapeld liggen. Alsof een reus ze gewoon op elkaar heeft gestapeld. Natuurlijk is dat niet zo, de blokken zijn zo geformeerd door erosie. Heel bizar en mooi.
Het avontuur in Hampi was echter nog niet over, want onze trip terug naar het station, aan de overkant van het water, verliep wat anders dan gepland. Michiel zal het wel in een prachtig verhaal in zijn dagboek hebben uitgelegd, dus ik wijd er niet te veel over uit maar ik kan in ieder geval zeggen dat je onder stress dingen doet waar je zelf versteld van staat. Even een duikje nemen in het frisse (ahum) water van India en op blote voeten door het bananen (lees: spinnen) veld. Wow!

Eenmaal in de trein naar Goa was ik na een uur of 8 wel weer opgedroogd en konden we de omgeving daar verkennen. Zoals jullie allen wel bekend is Goa de staat in India waar alle hippies in de jaren 60 zijn neergestreken om te feesten, drugs te gebruiken en van het strand te genieten. Dat laatste hebben wij ook gedaan. Lekker een paar dagen op het strand gezond en wat souvenirs gescoord. Aangezien we de goedkoopste slaapplaats in India in Goa hadden gevonden (wonderbaarlijk inderdaad) kon dat er wel vanaf.

Omdat er nog maar een paar dagen in India restten hebben we een slaaptrein naar Chennai genomen om snel weer in de buurt van het vliegveld te komen. Onze Belgische vrienden Tim en Caroline die we in Varkala hadden ontmoet verbleven op dat moment in Pondicherry. Dus gelijk maar door in de bus om naar hen toe te gaan. Pondicherry is stad waar veel van de invloeden van de Fransen heerschappij is te zien. Het stratenplan is netjes in een grid-plan georganiseerd, de straatnamen zijn zelfs in het Frans, en je kunt hier croissants en pain au chocolat als ontbijt krijgen. Prima! Met Tim en Caroline hebben we daarnaast 2 dagen van de Franse keuken kunnen genieten, heerlijk!
Dichtbij Pondicherry ligt een plaats genaamd Auroville. Hier is in de jaren 70-80 een zelfvoorzienende gemeenschap gesticht door een Franse vrouw genaamd ‘The Mother’. Haar gedachtengoed was dat er in de wereld een plaats moet zijn waar mensen van elke afkomst, samen met elkaar in vrede moeten kunnen leven. Zonder enige geloofsovertuiging, ja want waar krijg je snel oorlog van? Inderdaad. Omdat de gemeenschap zelfvoorzienend is, moesten de mensen die er in het begin kwamen wonen iets bij kunnen dragen aan de gemeenschap. Er moest een leraar zijn, een bakker, een timmerman et cetera. Uiteindelijk is het dorp enorm gegroeid en wonen er nu zo’n 2.000 mensen samen. Huizen worden samen gebouwd, het water wordt hier zelf gezuiverd en al het eten wordt hier zelf gekweekt. Interessant om te zien. Plus.. het is hier als enige in India rustig! Ja, geen getoeter of herrie. Naast de rust en de mooie omgeving komen de meeste toeristen hier om de Matri Mandir te bewonderen. Dit bouwwerk, dat het middelpunt van Auroville vormt, is een prachtige gouden koepel die er heel futuristisch uitziet. Het stelt een zon voor, dat in het zonnestelsel ook het middelpunt van alles is. Hier kunnen mensen in mediteren om zelfbewustzijn te creeeren. Iets wat belangrijk is als je een inwoner van Auroville bent. Naast de Matri Mandir staat een enorme Banyanboom (zie foto’s). Deze boom kan wel tientallen meters breed worden en kenmerkt zich doordat er vanuit de takken nieuwe boomstammen naar de grond groeien en zich daar in wortelen. Het lijkt dus alsof er een bos aan bomen staat, maar in werkelijkheid is dat slechts een boom.

Na Pondicherry was het tijd om terug naar Tiruchirappalli te gaan, daar waar we onze trip door het zuiden van India gestart zijn. Om daar vervolgens een laatste overnachting te maken in een kamer vol met kakkerlakken. Iehl! Ja, echt tientallen kakkerlakken.. Niet echt een goede afsluiter, maar ja. Na al dat moois dat we gezien hebben en al die aardige mensen die we ontmoet hebben zullen we dat hopelijk snel vergeten.

Resumerend kunnen we maar een ding concluderen en dat is we het super naar ons zin hebben gehad in India. Ondanks alle negatieve verhalen en de spanningen voordat we vertrokken is het ons allemaal enorm meegevallen. Zoals al vaker benadrukt valt toch wel het meeste op dat de mensen zo ontzettend aardig en hulpzaam zijn. Het eten is goed, het weer perfect (niet al te vochtig), reizen gemakkelijk en de natuur en culturele bezienswaardigheden zijn prachtig. Ja, dit is wel een aanrader!

Nu is het tijd om ons in zuid-oost Azie te gaan begeven. Onze trip daar begint in Cambodia, waar we plannen om 3 weken te blijven zodat we begin maart Tinus, Michiel z’n neef, zullen ontmoeten in Vietnam. We hoeven lekker nog lang niet naar huis!

Liefs,
Michiel en Denise

P.S. Henk, je mag blij zijn dat geen Indier bent, want het kost hier een hoop geld om al die dochters te laten trouwen . Nog meer dan dat het je nu al kost!

[fb-share]

Na twee weken in Incredible India te zitten is het weer tijd voor een verslag. Ik weet niet of een van jullie ooit de reclame hebben gezien waarbij er snapshots van India worden getoond om het land te promoten, waar na wordt geeindigd met de slogan ‘Incredible India’. Nou ja, het is niet zoals de snapshots, maar incredible is het wel!

Wat een verademing om hier na de drukte van Hong Kong aan te komen. In het begin wel even spannend omdat er altijd genoeg verhalen de ronde gaan van mensen die het niets vinden, al die viezigheid, stank en armoede. Nou ik moet zeggen, daar keken wij na 1 dag al overheen. Natuurlijk is het niet zo lekker om een warme walm van afvallucht in te ademen, alsof je in de zomer achter een vuilniswagen fietst zeg maar. Maar als je ziet hoe mooi de natuur (overal palmbomen), de tempels en de kleding van alle mensen is, ach dan merk je die viezigheid en stank niet meer. Daarnaast zijn alle mensen super aardig, als je de weg wilt weten nemen ze je bij de hand om het te wijzen en als je iets wilt vragen staan ze altijd voor je klaar. Een groot voordeel in India is dat ze goed Engels spreken. Dit komt voornamelijk doordat in de verschillende provincies in India een eigen dialect wordt gesproken dat zo veel van elkaar afwijkt, dat de Indiers uit de verschillende provincies onderling Engels spreken.
Als laatst nog even een vermelding over het eten. Ja dat mag niet onbesproken blijven. We hebben de stokjes voorlopig even opgeborgen om in India met onze handen te gaan eten. Nou ja handen, alleen de rechter. Links gebruik je voor vieze dingen, rechts voor eten. Ja dat is nog wel eens lastig, hoe scheur je je roti met 1 hand? Oefing baart kunst J. Vaak bestel je hier een roti, naan of ander soort pannenkoek-achtig deegwaar, die je vervolgens in een curry, chutney of ander soort sausje doopt. Allemaal lekker tot nu toe! En in het zuiden van India, waar de meeste Hindi leven, zijn bijna alle mensen vegetariers dus voor mij, Denise, is het hier prima vertoeven. Michiel verlangt af en toe naar een lekkere rookworst of biefstuk. Maar biefstuk kun je hier natuurlijk wel vergeten aangezien de koeien heilig zijn.

Enfin, wat hebben we zoal gedaan in India? Met het vliegtuig zijn we in Tiruchirappalli geland, hoe je dat nou precies uitspreekt weten we ook nog niet, maar afgekort heet het Trichy. Een stad in de provincie Tamil Nadu, in het zuid-oosten van India. Om ons een beetje aan de warmte te laten wennen, hebben ze daar eerst voor wat bewolking gezorgd. Heerlijk. Even een tempeltourtje gedaan in de stad. De meeste tempels hier zijn van de Hindi, dat betekent heel veel kleuren en hoge torens met alle goden erop. Ze hebben er 36.000.000, dus allemaal kleine beeldjes van de verschillende goden. Meestal vereren ze een paar van die 36 miljoen goden per tempel, anders moeten ze wat veel altaren et cetera bouwen. Voordat je de tempel in gaat moet je je schoenen afgeven en als je de tempel verlaat, krijg je voor 1 roepia (dat is 1,5 eurocent) een zegen van de tempelolifant. Je geeft hem het geld in z’n slurf, je buigt je hoofd vervolgens en hij raakt je hoofd aan met z’n slurf. Leuk toch?

Na Tiruchirappalli zijn we naar Thanjavur gegaan voor een andere tempel en zijn we richting het zuiden gedaan naar Madurai. Ook weer een tempel.. Ja ze hebben er veel! Daarna op naar het zuidelijkste puntje van India: Kanyakumari. Vier uur voorin de bus zitten betekent hier dat je zo’n beetje doof de bus uit stapt. In China kunnen ze er wat van met die toeter, maar in India weten ze nog beter waar die zit. En hij is nog eens 10 keer zo luid. Kortom, de herriestoppers te voorschijn halen is geen overbodige luxe.
Het bijzondere aan Kanyakumari is dat je zowel de zonsopgang als zonsondergang in de zee kunt zien. En dan nog een combinatie van de Indische Oceaan en de Arabische Zee. Wow! Het weer werkte niet helemaal mee, maar bijzonder was het wel. Daarnaast zie je hier nog wat restanten van de verwoesting van de tsunami, die in 2004 ook het zuiden van India trof. Er zijn een hoop huizen verwoest en mensen, vooral vissers, omgekomen destijds.

Omdat we na al die weken sightseeing in China wel toe waren aan wat rust, zijn we met de trein vertrokken naar Varkala. Het openbaar vervoer kost hier echt niks, voor 4 uur in de trein (of bus) betaal je omgerekend zo’n 50-60 eurocent per persoon. Wil je wat luxer, betaal je wat meer, maar het blijft goedkoop. Goed voor het budget dus!
In Varkala hebben ze een super mooi, relaxed strand. Reden genoeg om een weekje vakantie in de vakantie te houden en hier lekker uit te rusten en te zonnen. We zijn hier tevens een leuk stel uit Belgie tegengekomen waar we de meeste dagen mee zijn opgetrokken. Heel leuk om zulke mensen te ontmoeten waarvan je hoopt dat je ze nog eens tegenkomt later in je leven.

Na Varkala weer tijd voor iets meer actie, Fort Kochin stond op het programma. Dit is een eiland voor de kust van Ernakulum (in de provincie Kerala, land of the coconut), waar veel Europeanen hebben huisgehouden. Waaronder de Nederlanders. Je hebt hier dus kerken in plaats van tempels en je hebt er zelfs een Dutch Palace. Dat eigenlijk is gebouwd door de Spanjaarden, als cadeau voor de koning van Kochi omdat ze zijn tempel hadden verwoest. Maar nadat de Spanjaarden waren vetrokken en de Nederlanders bezit hadden genomen van Fort Kochin hebben ze het paleis gerenoveerd en heeft het de naam Dutch Palace gekregen. Ja zo doen wij Nederlanders dat.
Naast dat het leuk is om hier gewoon rustig rond te lopen, zijn de backwaters een grote attractie. Dat zijn allemaal kleine en grotere riviertjes, van in totaal zo’n 180 vierkante kilomter in oppervlakte, die tussen allemaal eilandjes en stukjes land doorlopen. Kortom een bamboeboot huren en er lekker doorheen varen. Heerlijk om zo rustig tussen de mooie natuur en kleine huisjes van de locals door te varen.

In India heb je ook een hoop natuurparken, wildlife sanctuaries. Daar moesten we er in ieder geval een van bezoeken natuurlijk. De staat waarin we verbleven heette Kerala, het land van de kokosnoten. Het verhaal over deze staat is dat, toen God (welke van de 36 miljoen?) de wereld en India schiep, hij Kerala voor zichzelf heeft geschapen om te kunnen ontspannen. Het heeft daarom de bijnaam Gods Own Country. En in een staat vol met stranden, palmbomen, mooie wateren en dierenparken lukt dat aardig. Volgens de lonely planet moest het park wat wij bezocht hebben ‘The Garden of Eden’ zijn. Daar moest ik me natuurlijk wel thuis voelen. We hadden het geluk een Nederlands stel tegen te komen waarmee we samen een tour konden maken en zo de kosten konden delen. En wat voor dieren hebben we dan gespot? 1. Herten, 2. Zwijnen, 3. Eekhoorn en 4. een pauw. Ja. Dat dachten wij ook, dat heb je in Nederland ook. Een beetje teleurstellend dus. Maar de mooie omgeving maakte een hoop goed; heel veel theeplantages, wat rijstvelden en verder super veel mooie bomen en planten. Kortom een dagje in de natuur, dat doet een mens goed!

Hiermee wil ik dan ook eindigen. We maken ons op voor nog wat cultuur in de staat Karnataka en dan een paar daagjes meer strand in Goa. Daar horen jullie later meer over.

Liefs,
Michiel en Denise

P.S. de hondjes in China op de foto dienden niet als ontbijt, ze werden gewoon weggegeven aan vrienden .