Het is tijd voor een Chinees pretpark. We gaan naar The Minority Village en bekijken de verschillende klederdrachten, huisjes en levenswijzen van alle verschillende volkeren die in China wonen. Aan het eind krijgen we nog een show met dans, muziek en zang.
‘s Avonds gaan we uiteten en eten we HotPot. Een soort fonduën in een kokende soep. Erg lekker!

1 April

Met de bus gaan we naar de Yuantong Temple. Na de tempel lopen we door naar het Green Lake Park en genieten van het lekkere weer. Het is er ontzettend druk en veel mensen zijn in grote groepen aan het dansen, gymen, zingen en muziek aan het maken. Wij besluiten onze danspasjes te testen en gaan meedoen met een groepje dansende opa’s en oma’s. Wij vinden het hilarisch om mee te doen, maar de Chinezen vinden het minsten zo leuk.
Na onze workout halen we ons visum op en maken we ons in het hostel klaar voor onze volgende ervaring: Een overnight sleeper bus naar Lijiang.

Dat hebben we geweten. Het is een gewone touringbus, maar in plaats van stoelen zijn er stapelbedden. Voor zover je het bedden kan noemen… Het zijn hele smalle, veel te korte (chinezen maat) matrassen in een stalen frame. In de bus zijn maarliefst 32 bedden, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er maar 32 mensen in kunnen slapen. Bedden kunnen best nog gedeeld worden met kinderen.
We hebben van de 10uur durende rit, misschien wel 1,5uur geslapen. De rest van de tijd hebben we vooral heel veel gaten en hobbels in de weg gehad.
Om 7.00u arriveren we gebroken in Lijiang. Na heel wat moeite komen we in ons Hostel aan en krijgen we een heerlijk ontbijt van Mama Naxi. De rest van de dag dwalen en verdwalen we in het oude Lijiang. Geweldige oude huisjes en ontzettend veel souvenirwinkeltjes en toeristen.

3 April

Fietsen huren! We gaan naar een dorp, Baisha, buiten Lijiang fietsen. De 20 minuten durende fietstocht duurde voor ons 1,5 uur. We werden door iedereen de verkeerde kant opgestuurd en reden alleen maar langs bouwplaatsen. Op het moment dat we denken nu toch echt op de goede weg te zitten, houdt deze plotseling op. Aangekomen in Baisha hebben we wat rondgelopen en zijn na niet te lang weer aan de terugtocht begonnen. Gelukkig hebben de goede weg terug gevonden en nog wel even kunnen genieten van het boerenland met in de verte de Snowy Mountains.

De volgende dag is het vroeg op. We gaan vandaag beginnen aan onze twee-daagse tocht in de Tiger Leaping Gorge. In de bustocht daar naar toe ontmoeten we een Zuid-Afrikaans meisje, Daniëlle en een Chineese jongen, Tony, die hetzelfde gaan doen als wij. Om 11.00 kwamen we aan en begonnen we met zijn vieren te lopen. Wat een uitzicht! Het hoogste punt waar wij liepen was 2670 meter hoog en we keken uit over bergen van wel 5500 meter hoog. De eerste dag was een klim van 900 meter en duurde totaal 7 uur.
De dag erna waren we al na twee uur wandelen bij het einde van de track. We besluiten nog een extra wandeling te maken naar de rivier. Nog een flinke wandeling, met aan het einde een ladder omhoog. We lopen vandaag in totaal 6 uur.
Uitgeput stappen we in de bus terug naar Mama Naxi en eten ‘s avonds in een restaurantje heerlijk yakmeat.

6 April

De eerste dag van het lange reizen. Vandaag hebben we een bustocht naar Dali van 5 uur. We komen aan het einde van de middag aan in de stad. Nog even wat tijd om een beetje in het oude deel van de stad rond te lopen. Helaas begint het na al het mooie weer van de laatste dagen te regenen. We geven het rondkijken gauw op en gaan op tijd ons bed in. Morgen is het weer vroeg op.

Omdat er wat mis ging met het ontbijt, rennen we naar onze bus die ons op tijd naar Kuming moet brengen, want daar moeten we vanavond een nachttrein nemen. De bustocht duurt 6 uur en gesloopt komen we aan in Kunming. Een paar uur wachten bij het hostel waar we eerder verbleven en dan naar het station. Geleerd van de vorige treinreis hebben we nu een boven en onder bed en uiteraard weer softsleeper. We hebben geluk en delen een coupé met zijn tweeën.

De treinreis naar Nanning duurt 14 uur en we komen om 5.30u aan in de onbekende stad. Gelukkig is het internationale busstation in de buurt. Om 7.30 begint de 8 uur durende reis naar Hanoi, Vietnam. Dit met een goed verzorgde busmaatschappij met gratis watertje, gratis lunch om 10.30u, Engelse film en elektrische karretjes bij de grensovergang. Vietnam inkomen duurt gelukkig maar een uur en dan weer in de volgende bus.
Om 16.00u komen we gelukkig aan in het hotel en gaan helemaal gebroken, maar toch ook wel een beetje zenuwachtig ons bed in. Want…

… morgen komen een papa, een mama en Femke!!

Als we door de douane zijn, lijkt of alle Engels sprekende mensen spontaan zijn verdwenen. We hebben uit de Lonely Planet een Hostel uitgezocht waar we willen overnachten. Maar we weten niet hoe we hier komen. Na heel wat gebaren weten we naar welk metrostation we moeten gaan. Hier aangekomen is het nog de vraag welke richting we heen moeten. Er is een jongeman die ons wil helpen en hij spreekt redelijk goed Engels. Hij belt een vriend en dan gaan we lopen. Hij loopt gezellig met ons mee. Halverwege komen we een mevrouw tegen, die zegt dat we volledig de verkeerde kant uit lopen. De mevrouw loopt ook met ons mee. Bij de laatste hoek zwaaien we onze helpers uit en na een uur lopen bereiken we het hostel. Eerst die rugzak af!
De rest van de middag lopen we een rondje door de buurt en we gaan ergens lekker wat eten.

De volgende dag nemen we een kijkje in de Contemporary Art Terminal. Dit is een gebied waar allerlei designwinkeltjes en -studio’s zitten. In een theepottenwinkeltje krijgen we een heerlijk kopje thee aangeboden. ‘s middags gaan we naar het marktgebied. Het is niet een gewone markt maar een groot gebied met heel veel winkels en straatverkopers. Al snel zijn we de drukte zat en gaan we naar het hostel. Hier doen we de was en rusten wat uit.

13 Maart 2011

Vandaag gaan we richting Guangzhou. We kopen een treinkaartje en wachten tot we het perron op mogen. Als we de trein in gaan blijkt een van onze stoelen al bezet. Maar daar is onze reddende engel Peter (een vriendelijke Chineese jongeman). Hij regelt het even, en plotseling blijkt de halve coupé op de verkeerde stoel te zitten. Peter spreekt ook een aardig woordje Engels. Hij reist met zijn zus en die heeft in Guangzhou gewoond. Via Peter krijgen wij tips: hoe het hotel te vinden en wat te doen in Guangzhou. Omdat Peter en zijn zus in het Chinees communiceren voelt de rest van de coupé zich geroepen ook tips te geven. Het is een hoop chinees gewouwel en wij genieten van het schouwspel. Aan het eind van de treinreis hebben we drie bladzijden vol tips en routes (waar we eigenlijk al niets meer van snappen omdat het zo chaotisch opgeschreven is). Peter en CK (de zus) wijzen ons de weg naar de metro. Zo bereiken we vandaag vrij snel het hotel. ‘s Middags nemen we een kijkje op Shamian Island. Een heel rustig eilandje midden in de stad.

Vandaag begint met Morning Tea. Een tip van Peter. We vinden het restaurantje wat hij had opgeschreven en gaan lekker zitten, met links van ons een paar heerlijke roggels op de grond en rechts van ons een oudere mevrouw. Ook gaan we volledig mee in hetgeen wat Peter ons vertelde: De thee is niet belangrijk het gaat om het eten! We kiezen wat lekker uitziende dingetjes uit en gaan dan genieten. Als we beginnen aan het schaaltje wat wij uitgekozen hadden als beef (dat werd ons verteld), begint de mevrouw vogel gebaren te maken en naar boven te wijzen. Weer een ontdekking: ze hebben vliegende koe in China. Na ons zalige ontbijt gaan we richting de Chen Clan Ancestral Hall, de Guangxiao Temple, de Temple of the Six Banyan trees, het Mausoleum of the Manyui King en de Church of Our Lady of Lourdes. Op de weg terug naar het hotel eten we lekkere dingetjes van de stalletjes op straat.

15 Maart 2011

Vandaag willen we naar Zhaoqing of Dinghu Shan. We gaan één metro halte verder (zoals Peter ons had verteld) en daar op zoek naar de bus. Maar we komen niet ver, we worden van de ene kant van de straat naar de andere gestuurd. Van het Chineese kastje naar de Chineese muur. Van de ene bus naar de andere en uiteindelijk blijkt dat we nog twee haltes verder moeten met de metro om bij een groot busstation te komen. Hier aangekomen (al 2 uur na ons vertrek uit het hotel) kopen we snel een kaartje voor de bus en moeten nog heel even wachten. We weten alleen niet of we nu naar Zhaoqing of Dinghu Shan gaan, maar dat zien we wel. Na ongeveer 1,5 uur worden we de bus uitgezet. We weten niet waar we zijn of waar we heen moeten. Er staat een meneer met een motorcylce te lonken dat we in moeten stappen. Maar als je niet weet waar je bent, kan je ook niet vragen of hij je ergens afzet. Aan de overkant zien we een College of Tourism, we verwachten dat daar wel iemand Engels moet spreken. Er wordt een hoop heen en weer gerend en uiteindelijk verschijnt daar de Engels docente. Zij helpt ons en belt een motorcylce (diezelfde meneer van eerst). Terwijl we op de motorcycle wachten gaan we met de docente mee naar haar lokaal. Veel van haar leerlingen hebben nog nooit een toerist gezien, laat staan twee blonde toeristen.
De motoman zet ons af aan het begin van het Dhingu Shan park. Vanaf hier moeten we nog 10 minuten lopen en bereiken ons hostel. Het Engels in dit park beperkt zich tot Hello, het duurt even voordat we iets gevonden hebben waar we kunnen eten. Ook de menukaart is niet meer in het Engels. We laten ons adviseren en dat hebben we geweten. Vandaag staan er heerlijke kippenpoten op het menu. En dat zijn niet de kippenpootjes uit Nederland, maar echte kippenpoten, geheel in tact inclusief nagels. Na wat kluiven gaan we terug naar het hotel en kruipen onder de wol, het is hier heel koud!

16 Maart 2011

Omdat we gisteren hebben ondervonden dat hier wat weinig eten te krijgen is, kopen we als eerst een soort notenkoekjes. Dan gaan we onderweg naar de Quingyun Temple. Onderweg probeert een Chineese mevrouw ons iets te vragen en ze geeft niet op. Uiteindelijk denken wij, dat zij denkt dat we tweeling zijn. Maar dat weet je nooit. Als we de tempel bereiken, na een heleboel traptredes, genieten we eerst van een ontbijtje, tofupudding met suikerwater. Dan gaan we de tempel in, er zijn 100 gebouwen. We zien verschillende tempels waaronder de temel met de zeven budha’s, de slapende budha, de tempel met 500 budha’s en een vijver vol met schildpadden. (Het brengt geluk als je een muntje op z’n kop gooit.)
Als we weer terug zijn op het centrale punt nemen we een elektrisch wagentje naar het grootste ding van de wereld. Ja, dames en heren een DING is iets. We bezichtigen veel dingen/dinges/dingetjes. Ook nemen we een kijkje bij het Ding Lake. Als we genoeg gedingest hebben, halen we de bagage op en verlaten het park. Hier ontmoeten we een mevrouw die ons herkend van gister. In haar beste Chinees verteld ze ons dat er een bus komt die we moeten hebben. In Zhaoqing vinden we heel gemakkelijk het hotel. Het is erg luxe, 2 super grote bedden, douchecabine, zeeën van ruimte, stoelen, thee en een grote tv.
17 Maart 2011

Vandaag gaan we uitzoeken hoe we in Huangyao kunnen komen, een klein, 900 jaar oud dorpje in de volgende provincie, Ghuangxi. Dit is een flinke klus. Of we er gaan komen en hoe, dat duurt ongeveer de hele dag. We worden voor de zoveelste keer van het Chineese kastje naar de Chineese muur gestuurd. Uiteindelijk wordt ons door meerdere mensen geadviseerd om de bus naar Hezhou te nemen en daar dan te kijken of er een bus is naar Huangyao.
‘s Middags maken we een wandeling langs het meer, richting het Seven Star Crag Park. We eten deze avond bij een fantastisch restaurantje. Vooral het servies is prachtig. Ook ontmoeten we nog twee studenten die heel goed Engels spreken, we maken een praatje en ze helpen ons nog even met het plannen van de reis van morgen.

18 Maart 2011

Om 6 uur gaat de wekker. Om 7 uur checken we uit en stappen we in een taxi richting een busstation buiten de stad. Hier kopen we de kaartjes naar Hezhou en om 8 uur vertrekken we. Onderweg zien we prachtige taferelen, maar het is erg koud in de bus en de ramen beslaan snel. Na vijf uur komen we aan en dan wordt ons duidelijk gemaakt dat er geen bus gaat en dat een taxi de enige oplossing is. Door een trotse taxichaffeur met Chineese hardcore muziek worden we naar Huangyao gebracht. Als we hier aankomen weten we ineens waarom we hier zo graag heen wilde, het is prachtig!
Volgens de Lonely Planet is hier een leuk guesthouse. We vragen de weg en worden weer heen en weer gestuurd. Maar naar één straatje worden we elke keer weer teruggewezen. Op het huisnummer uit het boek is echter niemand aanwezig. Gelukkig kunnen we een deur verder ook terecht. We worden vriendelijk ontvangen door een meneer. We krijgen direct thee (cha) aangeboden en bekijken de kamers. Het ziet er zeer verzorgd en aangekleed uit dus we besluiten te blijven (waarom zou je nog twijfelen voor 5 euro met zn tweeën per nacht?). Omdat het de rest van de dag regent dat het giet, blijven we lekker binnen in de ‘woonkeuken’ van het guesthouse. Meneer heeft één van zijn vrienden opgebeld die een beetje Engels kan, om een babbeltje met ons te maken. Verder gaat de communicatie vooral met handen en voeten, ons point-it boekje en opschrijven/tekenen. ‘s Avonds komt de vrouw des huizes thuis en zij maakt een geweldige maaltijd voor ons. We worden door meneer na het eten uitgenodigd thee te drinken. Dit is een heel ritueel. Ook komen er wat vrienden en maakt mevrouw speciale ‘om-lekker-te-slapen-thee’ (soep).
Als we helemaal ‘uitgetheed’ zijn gaan we lekker ons bedje in. We kleden ons dik aan, kruipen in onze lakenzak, slaapzak en onder twee dikke warme dekens, met z’n tweeën in één bed en liggen alsnog te rillen van de kou!

De volgende ochtend maakt meneer een ontbijtje voor ons klaar. Heerlijke noodles! Dan regelt hij de toegang voor ons tot het dorp en kunnen we beginnen. Eerst kopen we een souvenirtje in het winkeltje van mevrouw. (We mochten niet voor het ontbijt betalen, dan maar zo!) Daarna gaan we het dorp verkennen. Het is prachtig opgebouwd uit kleine huisjes, smalle steegtjes en prachtige portiekjes. Overal rennen lieve boefjes rond en er zijn winkeltjes, kraampjes, stalletjes met leuke, mooie en lekkere dingen. We genieten!
Ook is er deze dag een bijzondere attractie aanwezig in Huangyao. Je kan er gratis mee op de foto en als je het aanraakt brengt dat geluk! Je hoeft geen Engels te kunnen spreken, maar lief lachen helpt. Voor de chinezen is dit echt een feest! Er lopen twee blonde, Westerse, jonge meiden in het dorp! Yeaah! Aan het eind van de dag konden we nog maar met moeite een lach tevoorschijn toveren. We lunchen bij onze Engels sprekende vriend.
‘s Avonds slooft mevrouw zich weer voor ons uit in de keuken. We worden door meneer uitgenodigd een avondwandeling te maken. Er is vanavond ook een Chinees stelletje aanwezig in het guesthouse en de jongeman spreekt wat Engels. Toch fijn de helft vertaald te krijgen. Meneer showt zijn andere 7 huizen in het dorp en neemt ons dan mee naar een bar. Hier drinken we een biertje. Als de flesjes op tafel komen, schrikken we ons een hoedje die zijn groot! Dat zijn we niet meer gewend! Maar dan komen er ook glaasjes op tafel en die zijn net zo groot als de theeglaasjes, 1 slok en ze zijn leeg.
Na onze avondwandeling worden we door mevrouw uitgenodigd nog een keer van haar thee te genieten. Nu krijgen we ook te horen dat je er nog mooier van wordt!
We krijgen van het stelletje nog een Chineese naam: Lonneke gaat door het leven als Ai Li en Marije als Ai Fang. Beide met de betekenis ‘Beautiful Girl’. Wij dopen deze twee lieve Chinezen om tot Kees en Bep.

De volgende ochtend staat er weer een heerlijke ontbijtje met soyamilk en zoete bakpao broodjes voor ons klaar. Omdat deze mensen zo lief zijn voor ons en we ze geen fooi mogen geven (dat hoort niet hier), besluiten we onszelf te verwennen met mooie armbandjes uit het winkeltje van mevrouw. Maar omdat wij niet afdingen, voelt mevrouw zich schuldig en krijgen we allebei een zakje thee extra. Dan geven wij mevrouw twee hollandse klompjes als bedankje en krijgen wij nog lekkere koekjes uit haar winkel toegestopt. Hierna geven we het maar op en nemen we afscheid. Rond twee uur brengt meneer ons naar de bus, die ons naar Yangshuo gaat brengen.
Hier aangekomen zien we HEEL VEEL blanke mensen, we waren gewaarschuwd het zou hier toeristisch zijn. Ook worden we aan alle kanten aan ons mouw getrokken of we een hotel zoeken, een bambooboot ritje willen maken, een fiets willen huren, geld willen geven enz.. Ook dit keer worden we weer van het kastje naar de muur gestuurd als we vragen naar ons hostel. Vandaag kunnen we het even allemaal niet aan en geven snel op. Lekker de taxi!
In ons hostel krijgen we 3 maaltijden per dag en vlak na onze komst krijgen we het heerlijke diner voorgeschoteld. Samen met de eerste backpackers die we spreken/onntmoeten in China, genieten we van het heerlijke eten. Yum!
21 Maart 2011

Regen, regen, regen, regen en nog wat druppels. In de ochtend laten we ons verschrikkelijk oplichten. We zijn opzoek naar een wasserette want we hebben niks meer schoon en lopen al vier dagen ongedouchd in hetzelfde kloffie. We vinden er echter maar één en je betaald per kledingstuk. Dit komt neer op een totaal bedrag van 21 EURO! In NZ en OZ deden we nog geen machine was als het 4 dollar kostte. Maar als je in nood zit (drogen duurt namelijk 3-4 dagen hier) kan je niet anders.
Als het na de lunch een beetje droog is gaan we het centrum in. Het is gelukkig niet zo druk vanwege de regen! We hoppen van winkeltje naar winkeltje en laten een Chineese naam stempel maken. Na het eten kruipen we lekker in ons bed en kijken wat tv.
22 Maart 2011

Het is droog en we gaan fietsen! We huren een fiets en na 3 seconden weten we al dat we morgen zere billen hebben, maar dit mag de pret niet drukken. We fietsen door allemaal kleine dorpjes, over heerlijke modderpaadjes. Langs de Yulong River met de bamboo bootjes hebben we prachtige uitzichten. Kinderen zijn helemaal uitgelaten als we langs fietsen en roepen ‘Hello’en zwaaien enthousiast. We fietsen naar de Dragon Bridge en gaan aan de andere kant van de rivier terug. Hier is ons pad echter niet meer te fietsen. We hebben een weggetje tussen al het akkerland van de boeren door. De boeren kijken er niet raar van op en begroeten ons vriendelijk en wijzen allemaal in de richting van Yangshuo. Het laatste stuk fietsen we weer, maar niet zittend op onze zadels (ja, zadelpijn en 2 dagen later nog!) We brengen de fietsen terug en gaan naar het hostel.

Na een heerlijk ontbijt, toast met pindakaas en twee schalen fruit, gaan we naar de Farmers Trade Market. Hier hebben ze fruit, groenten, kruiden, noten, dingen waarvan we niet weten wat het is, vissen en heel veel dieren in hokjes en erger…
Na de markt nemen we de bus naar de Moon Hill. Hier beklimmen we even 800 treden. Maar het uitzicht is het zeker waard. We verwennen onszelf nog met een heerlijke, warme, handgemaakte sjaal. Ook nemen we lekkere warme gingerthee en we lepelen een passievrucht uit. ‘s Avonds kijken we een filmpje, omdat de box van de tv niet geweldig is zetten we de Engelse onder titeling ook maar aan. Hier gaat echter iets mis. De onder titeling komt TOTAAL niet overeen met wat er gezegd wordt. Zelfs als tekst in beeld komt wordt dit anders vertaald (23 minutes earlier wordt vertaald als 3 minutes before), namen zijn anders en er is geen kloppende zin te vinden. Veel hilariteit, maar het maakt het volgen van de film is niet gemakkelijk.

24 Maart

Vandaag slapen we lekker uit, pakken de tassen in en gaan onderweg naar Guilin. Hier hebben we ons hostel snel gevonden. We verkennen het centrum en eten wat lekkere dingen van de straat.

Als we wakker zijn nemen we allereerst een heerlijke douche, waarna we opzoek gaan naar een ontbijtje. We zitten zo lekker te kletsen dat het al half 12 is, als we daar weg gaan. We maken een wandeling over het terrein van de Solitary Beauty Peak en beklimmen de berg midden in de stad. Onderweg zijn we weer life entertainment voor de chineese toeristen. Foto hier, foto daar, foto met iedereen alleen, foto met iedereen…. Terug beneden lunchen we heerlijke noodles en dan gaan we naar de Fubo Hill. Nog een berg beklimmen zien we niet helemaal zitten, maar er schijnt hier ook een grot te zijn met muurtekeningen. Het blijkt dat het in de foldertjes allemaal iets mooier beschreven is, dan dat het daadwerkelijk is. We drinken voor het eerst een milk tea met gekke zwarte jelly beans onderin. Eind van de middag gaan we naar het hostel om een plan te maken ‘Wat te doen met de rest van de tijd in China?’.

Voor vandaag was er één hoofddoel. Foto’s op een cd’tje branden en naar huis sturen. Dit doel is echter helaas niet behaald. We hebben ongeveer alle internetcafe’s in Guilin gehad. Maar je moest of een Chineese ID-card hebben, of ze hadden geen cd-drive. Eind van de dag hebben we onszelf nog geprobeerd op te vrolijken, door een kijkje te nemen bij de Elephant Hill. Dit was leuk. Hierna wilden we ook nog een panda gaan bekijken in de dierentuin. Maar daar waren we helaas te laat voor, de dierentuin ging 10 minuten later sluiten. Alles bij elkaar opgetelt een goede flopdag. Die moeten er ook zijn.

27 Maart 2011

Vandaag gaan we naar de Dragon’s Backbone Rice Terraces. We nemen een bus richting Longshen. Halverwege worden we er uitgezet en staat er een vriendelijke meneer met een busje klaar. Deze brengt ons naar Dazhai, één van de bergdorpjes. Hier aangekomen worden overspoelt door prachtig aangeklede vrouwen, ze hebben vanalles te koop en willen onze tassen dragen. Wij besluiten het allemaal zelf te doen. Een lieve mevrouw wijst ons de weg naar het guesthouse wat we zoeken. Het zijn vooral heel veel trappen op. We krijgen een mooie kamer. In de middag besluiten we een kleine wandeling te maken. We volgen een pad, dit blijft echter maar stijgen en stijgen. Voordat we het weten staan we boven op één van de hoogste bergen. Wat een prachtig uitzicht! Onderweg komen we veel sjouwende paarden, boeren, spelende kinderen en in klederdracht geklede vrouwen tegen. Alle vrouwen hebben hier ontzettend lang haar (lees: tot over de billen). Als we weer beneden zijn genieten we van een heerlijk chinees biertje voordat we de laatste paar treden naar ons guesthouse op klimmen. Hier eten we wat en gaan daarna ons bed in. Het is namelijk verschrikkelijk koud! In dikke pyjama, lakenzak en slaapzak gehuld kruipen we samen onder 3 dekbedden! Brrr.

Als we wakker worden schijnt de zon! Yeaah! We ontbijten lekker westers met yoghurt, pannekoeken en ei met spek. Dan beginnen we aan de wandeltocht van vandaag. Er is niet veel meer over na onze flinke tocht van gisteren, maar het is genieten. Met de zon erbij is alles nog veel mooier. Ook vandaag komen we weer veel lieve mensen tegen. Als we terug zijn in Dazhai eten we noodles en gaan vervolgens onze tas in pakken. We nemen de bus terug richting Guilin. Helaas lukt het niet om in één keer door te gaan naar Kunming, we missen de trein. Hierdoor hebben we een verplichte rustdag in Guilin. Even bijkomen van al het moois.

29 Maart 2011

Vanmiddag om 16.56u nemen we de trein naar Kunming, in de provincie Yunnan. We zijn inmiddels begonnen met de malariatabletten. Nu moeten we alleen nog even boodschappen doen, want voor een treinreis van 19 uur heb je wel proviant nodig.

Liefs,

Ai Li en Ai Fang

Na 12 uur slapen worden we wakker. We nemen een snelle douche en gaan opzoek naar een ontbijt. De airport heeft het hotel gebeld en de tassen zullen deze middag pas arriveren. Na een ontbijt (twee heerlijke broodjes) gaan we nog even naar het hotel om te internetten en een plan te maken voor vandaag. Als we daar zitten komen daar plotseling onze backpacks aan! We zijn nog nooit zo gelukkig geweest! We zijn gelijk weer gaan douchen en schone kleren aan gaan doen. Dat voelt fantastisch!
De middag spenderen we bij de Chinese ambassade. Allereerst maken we een rondje door de stad met de bus. We hebben namelijk de bus de verkeerde kant op genomen. Dan gaan we met de ferry naar Wan Chai. Als we de ambasade gevonden hebben sluiten we achteraan in de rij, maar 71 wachtende voor ons…
Die avond eten we in een heel leuk restaurantje van 3m2 groot, waar niemand Engels spreekt en we gaan voor het eerst naar een winkeltje die allerlei gedroogd fruit, noten en vis (chineese snacks) verkoopt.

4 maart
We ontbijten bij een bakkertje op de hoek en gaan weer terug naar het hotel om een plan voor die dag te maken. Het wordt de Victoria Peak met mooi uitzicht over de hele stad (wat ervan te zien is door alle smog). Hierna gaan we alweer terug richting Kowloon, de wijk waar we zitten, laten ons nog een geweldig chinees kapsel aanmeten (vooral heel erg STEIL) en eten we allerlei dingen van de kraampjes op straat. Voordat we weer helemaal uitgeput in het hotel aankomen gaan we nog langs onze grote vriend met de chineese snacks en halen we nog wat gedroogd fruit.

Vandaag op zoek naar ontbijt! We lopen naar het ‘centrum’ van de buurt waar wij zitten. We nemen een keer een andere straat en komen uit op een klein marktje. Met niks in onze magen misschien niet zo’n best idee: ingewanden, vissenkoppen, paardenstaarten, levende kippen, gefrituurde kippen, levende visen, gedroogde vissen etc. Alles wat je op een lege maag niet wilt zien, hebben wij die ochtend gezien. Uiteindelijk hebben we een broodje bapoa en rode bonen pannenkoekjes gegeten.
Na ons ontbijtavontuur gaan we met de metro naar de Sik Sik Yen Wong Tai Temple. Wat een drukte! Het is zaterdag en ontzettend druk. De tempel (Taoïsme/Daoïsme) is ontzettend mooi en precies zoals je een chineese tempel voor je ziet. Iedereen steekt wierrook aan en bid daarmee naar de verschillende beelden. Door middel van stokjes bekijken ze hun toekomst. We eindigen de middag bij de Chi Lin Nunnery en de Nan Lian Garden. Prachtig en wat een tegenstelling met al die skytowers op de achtergrond.

6 maart
We komen langzaam op gang en lopen via de Ladiesmarket naar de Gold Fish Market. Zoals de naam al zegt, héél veel (goud)vissen, maar ook andere huisdieren als honden, katten en schildpadden. We kijken onze ogen uit. Via de Flower Market naar de Birds Market. De namen zeggen het al.
Eind van de middag doen we rustig aan in het Kowloon City Park. Zien wat Kong Fu en relaxen wat in het bomvolle park.

Zon!! Wat een heerlijke warme dag, dat hebben we gemist na Australië! We nemen de bus naar Stanley. Dit is op Hong Kong Island en duidelijk een rijkere buurt. Zelfs de Chineese kinderen spreken Engels met elkaar. We lunchen aan de boulevard, bekijken het Murray House en de Stanley ‘tourist’ Market.
Als we de bus terug nemen komen we langs Aberdeen. Wat een tegenstelling ten opzichte van Stanley! De hele rivier ligt vol met bootjes. Kleine bootjes, grote bootjes, niet zulke mooie bootjes, nog minder mooie bootjes, maar ondertussen zijn ze stuk voor stuk geweldig.
Die avond bekijken we in Tsim Sha Tsui de Avenua of the Stars. We lijken zelf wel the Stars, want we zijn interessanter dan de tegels van Bruce Lee en Jackie Chan. Iedereen wil met ons op de foto. Om 20.00u kijken we naar de recordhoudende lasershow ‘Symphony of Lights’, wat een beetje tegenvalt.

8 maart
De dag beginnen we op de Catstreet, Hollywood road en in Soho. Allemaal leuke kleine marktjes gallerijen en boetiekjes. Ook passeren we de Man Mo Temple. Het doet zeer aan je ogen om hier rond te lopen, zo blauw staat het van de wierrook. We lunchen in een tentje met allemaal chinezen aan tafel, waar we ons weer echt een attractie voelen.
‘s Middags halen we ons Chineese visum op bij de ambassade, dit ging heel wat soepeler dan toen we ons visum wilden aanvragen. In 10 minuten staan we buiten met een visum voor 30 dagen.
Via de Temple Street en de Jade Market op zoek naar iets te eten. Vandaag staat varkensdarm op het menu: verbazingwekkend lekker! We snacken nog wat chineese lekkernijen en gaan weer terug naar het hotel.

9 maart
Woensdag: horseracing. De eerste races zijn vroeg in de avond en we gaan op weg naar de Happy Valley Race Course. Wat een drukte! Wij, als echt goktalenten, hebben geen idee hoe dit werkt en vragen een chinees om wat hulp. Meneer geeft zelfs tips, wat de echte professionals hebben gezegd om op te gokken. We bekijken de statistieken en kiezen een paard uit: Nummer 10, met een grote kleine witte meneer op zijn rug. Er wordt in totaal meer dan 40.000.000HKD gegokt, per race en 8 races op een avond. Dat kunnen we natuurlijk wel gebruiken, al is het maar een deel ervan! We hebben heel veel vertrouwen in nummer 10, maar helaas.. niet eens in de top! We proberen het nog een keer, maar weer geen geluk. We kijken nog wat races en gaan dan doodmoe terug naar het hotel. Natuurlijk vergeten we niet onze dagelijkse portie gedroogd fruit bij onze meneer. Hij kan al een paar woorden Engels!

Inmiddels zijn we al aardig aan de Hong Kong-cultuur gewend. We kijken nog wel vies om als er iemand loopt te roggelen, maar we kijken niet meer gek op van het ‘rare’ voedsel. De varkensdarmen waren hartstikke lekker!
Vandaag, donderdag, hebben we een recovery-day. Na een hele week nachten van 10-11uur, zijn we toch een beetje moe.

Op naar het ‘echte’ China!

aLi en Van Es

P.S. Facebook zit er even niet in voor ons, deze website is namelijk geblokkeerd in China…

Allereerst nog een heel gelukkig, gezond, voorspoedig en fijn nieuwjaar voor iedereen! Bedankt voor alle nieuwjaarswensen vanuit Nederland.  Al vieren ze het in China niet, we hebben op 31 december een gezellige avond gehad.

Met het vorige verslag zijn we in Kunming geeindigd. Van daar zijn we al snel naar Dali gereisd. Na al die grote steden van China werd het tijd om de mooie natuur en warmte op te zoeken. En mooi is het daar zeg! Dali ligt op 2 kilometer hoogte, tussen de bergen. Dat betekent overdag goed insmeren en ’s nachts lekker met je electric blanket onder de wol. Naast dat we hier op een super mooie plek zaten hebben we ook eindelijk een beetje kunnen uitrusten van de drukte. Naast de mooie bergen is er een ook groot meer, best bijzonder op zo’n grote hoogte. Kortom een prima plek om leuke mensen te ontmoeten, uit te rusten en van het lekkere eten en de Coconut Milk Tea (heaven!) te genieten.

Na Dali zijn we per bus door de bergen naar Lijiang gereisd. Veel Chinezen zijn wagenziek, dus dat was een leuke trip kun je je zo bedenken (je moest in ieder geval je raam lekker dicht laten). Lijiang ligt nog iets hoger dan Dali en hier heb je zelfs sneeuwtoppen op de hoogste bergen die deel uitmaken van het uitzicht vanuit het stadje. Hestadje staat op de Unesco werelderfgoedlijst en je kunt hier nog veel van het ‘oude’ huizen van China zien. Maar de huizen mogen dan nog wel behouden zijn in originele staat, de begane grond dient gewoon als toeristenshop. Nagenoeg elk huisje heeft rokken, kettingen, thee en andere souvenirs te koop. Er zijn veel toeristen naar Lijiang getrokken omdat het zo wonderbaarlijk was dat deze oude huisjes nog recht overeind stonden na een zware aardbeving in de jaren negentig. Er zijn toen bijna geen doden/gewonden gevallen en dat terwijl de huisjes er niet zo stevig uit zien van de buitenkant. Om wat van de verdere omgeving te zien hebben we een fiets gehuurd. We hadden het geluk om wat locals tegen te komen, die ons (echt heel aardig) hebben meegenomen naar een dorpje verderop (Suhe) en ons hebben rondgeleid. We hebben een traditioneel theekransje bijgewoond, heerlijk gegeten en natuurlijk veel over de omgeving gehoord. Een leuke ervaring!

We hadden achteraf gezien gehoopt dat we nog wat langer in Lijiang waren gebleven, want je kunt hier nog een hoop mooie tours maken naar meren, grotten en bergen. Maar omdat de kerst naderde en we dat op een plek wilde vieren waar meer backpackers zouden zijn, hebben we het vliegtuig gepakt naar Guilin, waar vandaan we naar Yangshuo zijn gegaan. Midden in het karstgebergte (zie de foto’s, prachtig) is dit een favoriete plek voor backpackers om te vertoeven. We zijn gauw op de fiets gestapt om wat van de omgeving te verkennen. Een dag later zijn we met een bamboe bootje over de Li River gevaren. Uiteraard weer genoten van de omgeving, maar na 2 uur regen en wind kwamen we zo’n beetje bevroren de boot af en waren we er wel even klaar mee. Tijd om voor een binnen-activiteit te kiezen: een kookcurcus! Na weken chinees eten werd het wel tijd om eens te zien hoe dat nu wordt klaar gemaakt. Allereerst een rondleiding over de markt, waar je uiteraard ook het gevreesde hondenvlees tegenkomt, en daarna aan de slag. Dat koken een grote hobby van Michiel is was terug te zien in zijn kookkunsten, hij was de beste van de klas.

Na een weekje relaxen was het tijd om weer terug te gaan naar Guilin. Weer een Chinese stad, maar gelukki g een die goed te overzien is. We hebben hier vooral veel gezellige dagen gehad in het hostel, veel gepraat met andere reizigers en geleerd over hoe de Tweede Wereldoorlog in China is ervaren. Ja daar leren we niets over met onze geschiedenislessen in Nederland, maar er zijn miljoenen Chinezen vermoord door de Japanners in die tijd. Dat gaat ze nog steeds zwaar aan het hart, zeker aangezien de Japanners niet willen erkennen dat het daadwerkelijk gebeurd is. Erg sneu..
Verder hebben we hier erg lekker gegeten. We hadden het geluk om hier op de eerste dag een geweldig maal tegen te komen, in plaats van wat je normaal pas op delaatste dag hebt als je op vakantie bent. Kortom, elke dag dezelfde noodles gehaald voor lunch en op hetzelfde plein opgegeten met dezelfde muziek. Waarom iets veranderen als het goed is?

Omdat ons vliegtuig naar Kuala Lumpur op 7 januari vertrok, zijn we de 4^e de trein in gestapt richting Shenzhen. Vandaar kun je heel makkelijk de grens over naar Hong Kong per metro. In Hong Kong hebben we weinig meer aan sightseeing gedaan. Mede omdat Denise daar als is geweest en het regende toen we er waren. Daarnaast wilden we hier een netbook kopen en had Michiel een knipbeurt nodig. En niet te vergeten, het is hier stukken duurder in vergelijking met de rest van China. Je betaalt in Hong Kong voor een super kleine kamer (lees: op 6 vierkante meter heb je je bed- en badkamer) zo’n 20-25 euro. Dat is 10 keer meer dan in veel hostels in China. Na 2 dagen Hong Kong gauw per boot naar Macau, waar we een glimp van hebben opgevangen voordat we het vliegtuig hebben gepakt. Een einde aan onze reis van 5 weken door China maar met India in het vooruitzicht was dat niet zo erg.

Als we terugblikken op het Chinese volk, wat nog wel een uitwijding waard is aangezien we tussen die mensen hebben geleefd voor  5 weken, zijn we toch tot de conclusie gekomen dat Chinezen (oke, misschien niet allemaal maar veel wel) wel vies zijn, sorry Wout, aangezien ze zelfs in restaurants naast je tafel op de grond spugen, hun neus snuiten zonder zakdoek en roken. Kortom overal. Verder lijkt het een beetje alsof ze in een hele kleine ruimte leven, zoals ze denken, lopen en autorijden. Ze denken heel erg in hokjes, iets is zoals het is, je kunt het niet veranderen. Ze kunnen niet vooruit kijken of denken en zijn heel erg in zichzelf gekeerd. Ze doen, zonder te denken lijkt het wel. Misschien ligt dat wel aan de hoogte van het IQ van de Chinezen..
Maar natuurlijk is niet alles zo negatief, we zijn ook een heleboel behulpzame en aardige Chinezen tegen gekomen. Die je gewoon aan de hand meenemen om de weg naar je hostel te wijzen als je verdwaald bent, of die even de vliegmaatschappij opbellen om je te helpen met het cancellen/boeken van je vliegticket. In Dali was de manager van het hostel wel een uitzondering. Zij had zelfs een lekkere hotpot (groente, vlees etcetera dat opgewarmd wordt in bouillon) voor ons klaar staan die we met de andere gasten van het hotel konden delen. Dat is nog eens een warm welkom!

Hoe dat in India zal zijn horen jullie later. Over een week of 2 volgt er weer een update hoop ik (hier hebben ze geen wifi in alle hotels, dus internetten is wat lastiger). Voor nu: geniet van het lange verslag en de foto’s, na Michiel z’n dagboek.

Veel liefs uit Tiruchirappalli (ook namens de heilige koeien),
Michiel en Denise

[Show as slideshow]

We zijn alweer 2 weken verder sinds ons vorige verslag, dus tijd voor een update! Voornamelijk gaat dit verslag over de grote steden in China want we zijn van stad naar stad gereisd om in het zuiden van China uit te komen, waar we nu zitten.

Vorige keer waren we net aangekomen in Beijing in ons hostel. Beijing is groot, massaal, druk, lawaaierig en vies. We waren dus extra blij met de tips die we van Wiebe, mijn oud huisgenoot, hadden gekregen. Zo konden we ons in die chaos en massa een beetje wegwijs maken. En ondanks de drukte, het lawaai en viezigheid hebben we een hoop moois gezien! Als eerst zijn we naar het park gegaan dat naast de verboden stad ligt. Vanaf hier heb je een prachtig ver uitzicht over de verboden stad. Als er niet zo veel smog was geweest… Dat heb je in een van de meest vervuilde steden ter wereld. Toch wel de moeite waard. Daarna een wandeling door de verboden stad gemaakt. Erg mooi om alle paleizen en kostbaarheden te zien van de verschillende regeerders die hier hebben gezeten. Door naar het Tiananmen plein, een enorm groot plein waar het mausoleum van Mao Zedong op staat. Ook hij wilde liever niet in het openbaar tentoongesteld worden, net als Lenin, maar ook zijn opvolger heeft zijn wens genegeerd. Na een vermoeiende dag terug naar onze houten plankjes in het hostel, ach dan slaap je toch wel goed. De dag erna rustig aan gedaan, even naar het Olympisch dorp geweest en op tijd naar bed gegaan om ons klaar te maken voor The Great Wall. En dat was ie! Na wat tegenslagen hebben we hem toch bereikt en dat was alle moeite dubbel en dwars waard! Met een kabelbaan naar boven, een stukje over de muur gelopen met super mooie uitzichten (en foto’s!) en terug met een rodelbaan. Ja, dit kan met recht een Great Wall genoemd worden!
Als laatst hebben we nog een kijkje genomen in de Lamatempel, die vlak achter ons hostel lag. Super mooie tempel met een 18 (geloof ik) meter hoge gouden Buddha. Hier werd ook nog flink gebeden en bij elke Buddha die er op het complex stond, werden 3 wierookstokjes aangestoken als ‘donatie’. Interessant! Als laatst nog even gauw het Zomerpaleis opgezocht, maar het was zo koud dat we snel teruggegaan zijn naar het hostel om onze tas te pakken en richting het station te gaan. Het megagrote ‘ik-hoop-dat-ik-ooit-m’n-trein-op-tijd-vind’ station.

Gelukkig ging dat goed en was het na Beijing de beurt aan Xi’an. Een hele verademing om hier aan te komen. Er zou iemand van het hostel op ons staan te wachten met mijn naambordje (heb ik altijd al willen zien). Helaas bleek dat niet het geval te zijn omdat onze trein 2 uur vertraging had. Maar ach, met het geluk dat wij altijd hebben vond de jongen die gasten probeert te regelen voor het hostel ons vanzelf en kwam alles toch nog goed. Anyway, deze stad is super overzichtelijk doordat er een grote stadsmuur (18 meter breed, je kunt er dus gemakkelijk over heen lopen/fietsen, wat ook veel mensen doen) om het midden van de stad is heen gebouwd. Zo kun je in ieder geval niet verdwalen en gewoon lekker rondlopen! Dat hebben we dan ook veel gedaan, lekker struinen door de huge shoppingmalls van 10 verdiepingen en vooral even uitgerust. Hoogtepunten in de stad zelf zijn de Drum&Bell Tower die de kern van de stad zijn (alles is daaromheen gebouwd), de moskee in de moslimwijk en de Big Goose Pagoda. Maar natuurlijk was de belangrijkste reden om deze stad aan te doen voor het bezoeken van het Terracotta leger. Wow! Dit wordt niet voor niets het achtste wereldwonder genoemd. Wat bizar! Het complex dat je kunt bezoeken bestaat uit 3 grote hallen met allemaal soldaten. In de grootste hal zijn dat er zelfs 6000! Een deel is dan nog niet uitgegraven, maar je krijgt zeker een beeld van hoe immens groot het is. Geen een van die soldaten heeft eenzelfde gezicht, wat nog het meest aparte is. Stel je eens voor hoeveel werk het dan is om te maken. Niemand weet het echter precies want het schijnt dat de keizer die bedacht heeft om het leger te laten bouwen, alle personen die er ook maar iets van af wisten of mee te maken hadden gehad, mee heeft begraven in zijn graf. Kortom, niemand wist meer iets van het bestaan af na zijn dood. Bijzonder dus!

Na flink uitgerust te hebben in Xi’an was het dan tijd voor onze treinrit naar Chengdu. Lekker luxe een 4 persoonscoupe voor onszelf, dus dat was prima te doen. En dit keer werden we wel opgehaald van het station. De stad zelf was helaas niet zo charming als Xi’an, dus gauw een plan gemaakt voor de 2 dagen dat we hier zouden blijven. Eerst zijn we naar Leshan gegaan om de Giant Buddha te bekijken. In een mooi stukje natuur staat hier de grootste Buddha ter wereld! Ja en dan is het ook echt heel groot, 71 meter hoog! Op z’n grote teen kan je zelfs picknicken, aangezien die 18 vierkante meter groot is. Cool! De dag daarna was het dan eindelijk tijd voor de panda’s. Jaaa! In een groot breeding centre, waar ze proberen de panda’s voor te laten planten en uitsterven tegen te gaan, hebben we super veel leuke, lieve, schattige panda’s gezien. Heel leuk!

En nu? Nu in Kunming. Na een 24 uur durende vieze treinrit (ja, met kakkerlakken ieeeh!) vanaf Chengdu zijn we hier aangekomen. Lekker even een 2 persoonskamer na alle dorms om ons klaar te maken voor de verdere reis door het zuiden van China. Morgen nemen de bus naar Dali en maken we ons klaar voor mooie dorpjes tussen de bergen aan een meertje enzovoorts. Graag maken we jullie op het laatst nog even jaloers door te zeggen dat het hier met een graad of 20 aangenaam is om buiten te zijn. Succes met de -10 die jullie kant op komt , maar natuurlijk ook veel plezier met schaatsen als dat er in zit!

Liefs,
Michiel en Denise

Hier weer wat foto’s van Michiel z’n dagboek weer. Hopelijk foto’s van de muur, het terracotta leger en de panda’s later.

[Show as slideshow]

12►