Behn Vien Cho Ray, Ho Chi Minh City (Ziekenhuis Cho Ray, Saigon)

Ontvang updates per email!
Geef hier jouw email adres op:

Tags

Behn Vien Cho Ray, Ho Chi Minh City (Ziekenhuis Cho Ray, Saigon)
25 April
Lonneke heeft al een paar dagen last van haar rug aan de linkerkant. Ook heeft ze het benauwd gekregen. Vandaag is het nog erger dan gister, daarom gaan we even langs een dokter. Hier wordt ze geholpen door een grote vriendelijke reus, een duitse meneer. Deze meneer is nogal een komische verschijning. 2,05 meter lang, witte crocs, zwart brilletje en hele droge humor: Een absolute act dus. Lonneke (door de vietnamezen Longnek genoemd) wordt onderzocht: Bloedonderzoek, urineonderzoek, echo, longfoto, ECG en alle standaard dingetjes. Totaal door de molen. Hierna moeten we twee uur wachten op de uitslagen. Dit doen we bij The Coffee Bean onder het genot van een heerlijke ijskoffie. Met Lonneke gaat het echter steeds minder goed. Ze heeft het erg zwaar met ademen. Als ze terugkomt in de kliniek zien ze ook dat het niet goed met haar gaat. Ze krijgt een zuurstofslangetje, dat een hoop verlichting geeft. Hierna komt de dokter naar de longen luisteren en hij krijgt een diepe denkrimpel. Hij rent naar buiten om foto’s te kijken en roept er een collega bij. Met de mededeling ”I think it is a collapsed long” (klaplong) wordt Lonneke in een rolstoel geplaatst en naar het kamertje ernaast gereden. Met de tekst ”It’s an emergency” worden Gerrit-Anne en Inge het kamertje uitgezet, niet wetend wat ze met Lonneke gaan doen. Een andere dokter licht dit toe. Ze geven haar een kleine buisje in haar borstkas, naar de long om verlichting te geven. Als het buisje erin zit krijgt ze te horen dat ze naar een ander ziekenhuis moet voor een operatie.
De ambulance lijkt meer op een oud backpackersbusje uit Australië dan op een vervoermiddel dat mensen moet redden. De ramen zijn niet geblindeerd en Lonneke wordt van alle kanten aangegaapt (Gelukkig heeft ze het jasje aan!). De ambulance had nog wel een sirene, maar met heel veel scooters op de weg (die ook vooral niet uit de weg gaan) is het toch wat lastig manouvreren. Aangekomen bij het ziekenhuis wordt ze de emergency department ingereden.

Het is gigantisch druk bij de EHBO en overal waar je kijkt liggen mensen. Hier wordt Lonneke, gelukkig, na een tijdje in een twee persoonskamer geplaatst. Er worden nieuwe longfoto’s gemaakt en een infuus aangebracht. Na twee uur wachten wordt Lonneke naar boven gebracht en het Operation Theatre ingereden. Hier moet ze nog heel even wachten, waarna ze wordt klaargemaakt voor het plaatsen van de drain. Dit gebeurd onder plaatselijke verdoving. De drain zal er voor zorgen dat het vocht om de long eruit kan en de long zich weer langzaam kan vullen.
Wij wachten ondertussen geduldig af. Het zou ongeveer een half uur duren. Na drie kwartier komt er echter iemand dat het nog een half uur duurt en na anderhalf uur zijn we het wachten zat en blijkt Lonneke ineens al een half uur in de recovery room te liggen. Fijne communicatie hier in het ziekenhuis. In de recovery room had Lonneke veel pijn. Vooral als ze iets beweegt en het ademen zorgden voor extra pijn. De drain zit in haar linkerzij op borsthoogte. De buis loopt naar een glazen fles die voor onderdruk zorgt. Na 1,5 uur wordt ze overgeplaatst naar de longafdeling. Als we aankomen rijden staat er binnen no-time een groep van meer dan 20 Vietnamezen om ons heen, allemaal naar Lonneke te staren. Wij proberen zoveel mogelijk voor Lonneke te staan en haar te beschermen als echte bodyguards. Lonneke wordt geplaatst in een kamer waar nog twee andere patienten liggen. Eigenlijk zou ze worden overgebracht naar de foreigners afdeling, maar deze is vol. De eerste nacht zal ze dus echt hier moeten doorbrengen. Inmiddels is het half negen ‘s avonds we gaan in verschillende shifts ‘lunchen’. Gerrit-Anne blijft vanavond bij Lonneke. Inge, Femke en Marije geven Lonneke een hele dikke nachtzoen en gaan dan naar het hotel om de hoek, wat de gids, Koen, inmiddels voor ons heeft geregeld.

Van slapen komt niet veel deze nacht. In het ziekenhuis blijft het licht aan. De gangen liggen vol met mensen die bij hun dierbaren blijven slapen. Om 5 uur komt iedereen tot leven. Iedereen gaat zijn patiënt wassen. GA en Lonneke hebben totaal een uur geslapen. Om 8 uur staan Inge, Femke en Marije weer in het ziekenhuis. Lonneke heeft een kleine bloeding aan haar wond. Dit wordt gauw verholpen en dan begint het wachten tot de overplaatsing naar de 10e verdieping (foreigners). Helaas gaat dit in Vietnamese style en duurt het ontzettend lang. Wel komt er regelmatig een zuster langs om een nieuw flesje aan Lonneke haar infuus te hangen. Ook is er een zeer lieve vrouw van de buurman, die Lonneke onder haar hoede neemt. Ze trekt haar lakens recht, versnelt haar infuus en houdt een oogje in het zeil. Als Lonneke moet plassen staan we voor een dilemma. Eerst worden we niet begrepen en dan zeggen ze, dat ze naar het toilet kan. Lonneke kan echter niet op of neer. We vragen om een steek. Maar de zelfverzorging in dit ziekenhuis gaat ver en Gerrit-Anne moet de stad in om een steek te scoren (we hadden ons toch iets anders voorgesteld bij souvernirs). Ook worden we geëntertained door de buren op de gang. Hierbij is o.a. een Cambodiaan. Deze meneer is een klein beetje de weg kwijt en begint soms aan een wandelingtje. Zijn vrouw en haar zus raken dan in paniek en nemen hem gauw weer mee naar zijn bed. Hij mag alleen af en toe, even bij Lonneke komen kijken van hen. Omdat Lonneke dicht bij de toiletten ligt komen er heel wat mensen langs die dan gerust blijven staan staren. Het wegsturen hiervan hebben we maar opgegeven. Als middagprogramma komt de fotodokter. Voor zich uit rijdt hij het röntgenapparaat. Hij gaat bed na bed af, want er zijn veel mensen met hetzelfde als Lonneke of andere longproblemen. Hij schuift een plaat onder de mensen, pakt de afstandsbediening, verstopt zich ineengedoken achter zijn loodjas en drukt dan op de knop. Zo gaat dit ook bij Lonneke en haar buurman. Om 4 uur wordt ze eindelijk overgeplaatst naar de 10e verdieping. Hier komen we terecht in een éénpersoonskamer met 2 stoelen, een stretcher, koelkast, eigen toilet, douche én een beweegbaar bed (maar die doet het niet). Met zuster Inge, zuster Femke en zuster Marije zorgen we dat de patiënt weer helemaal fris en fruitig ruikt. ‘s Avonds komt er bezoek: Koen komt een vitamineshot aan fruit brengen. GA blijft nog een nachtje.

27 April

Doordat het bed niet werkt, heeft Lonneke pijn in haar rug en benen. ‘s Nachts heeft ze even geprobeerd op haar zij en buik te liggen, maar hier werd ze erg misselijk van. Zodra wij weer in het ziekenhuis zijn proberen we een nieuw bed te regelen. Het wisselen van bed kost Lonneke erg veel energie en levert ook veel pijn op. Maar ze heeft dan nu wel een bed waarin ze een klein beetje kan zitten. Het enige is dat het bed scheef is, links is een stuk lager dan rechts en er bevinden zich wat vreemde bobbels. Als de dokter komt, heeft ze goed nieuws. De drain mag er uit en ook het infuus wordt verwijderd. Na twee uur stilliggen voor de hechtingen komt Lonneke volledig tot leven. Ze loopt naar de wc, krijgt praatjes en kan ook makkelijk zelf gaan zitten in bed. Wat een vooruitgang! Ook meldt de chirurg dat Lonneke een maand niet mag vliegen. Er komt weer bezoek: Koen, Miepie en Mr. Bean nemen lekkere Rice soup en fruit voor Lonneke mee en zijn allemaal erg lief. Nachtzuster Marije installeert zich en waakt vannacht over Lonneke.

28 April

Al om 5 uur staan Gerrit-Anne en Inge weer in het ziekenhuis. Marije gaat nog even naar het hotel om verder te slapen. Er zijn twee doktoren die verschillende dingen hebben gezegd: De één zei een maand niet vliegen en de ander zei je kan vliegen als je uit het ziekenhuis bent. Uiteindelijk hebben ze overleg gehad en is er besloten dat er over 2 weken nog een CT-scan gemaakt wordt. Aan de hand van de uitslag wordt bepaald wanneer ze mag vliegen, of niet. Ook vandaag wordt er een CT-scan gemaakt. Gerrit-Anne en Marije sjouwen alle spullen over naar een ander hotel. Een hotel waar Lonneke naartoe kan en genoeg kwaliteit heeft. Ondertussen kruipt Lonneke onder de scan door. Er worden heel wat telefoontjes gewisseld met verzekeringen, om moe van te worden. Femke en Marije kruipen bij Lonneke in bed en kijken een filmpje. Omdat dit de laatste dag is dat we de gids en driver hebben, vindt er een afscheidsfeestje plaats vanavond. We halen allemaal lekkere dingetjes waaronder broodjes bakpao, fruit, koekjes en zoutjes. We nemen afscheid en bedanken ze. Koen is de komende dagen nog in Saigon en is voor ons beschikbaar als dat nodig is. Zuster Marije heeft vanavond weer dienst. Lonneke en Marije sjanzen nog met de dokters en gaan dan lekker slapen.

29 April

In de ochtend krijgen we van de behandelend arts te horen dat Lonneke nog voor lange tijd in het ziekenhuis zal moeten blijven. Balen, want ze voelt zich goed en weigert inmiddels alle pijnmedicatie die de zusters haar proberen toe te dienen. Ze tikken op een voorhoofd en verklaren Lonneke helemaal voor gek, maar zij voelt zich prima.
Gerrit-Anne verhuist vandaag alle spullen wéér naar een ander hotel en samen met Inge verdiept hij zich de rest van de dag wéér in verzekeringskwesties. Het schiet nog niet echt op.
Patiënt Lonneke, zuster Femke en zuster Marije slapen de hele ochtend. Tegen het eind van de middag hebben we nog steeds geen uitslagen van de CT-scan en zuster Inge gaat even informeren. Lonneke’s eigen artsen zijn op vakantie, dus wordt er bij een andere arts geïnformeerd. Deze zegt dat eigenlijk alles goed is en de eerst volgende vraag van zuster Inge is: ‘Oh, kan ze dan misschien al naar het hotel?’ Na wat ge-euhm en gesteun geeft deze dokter zowaar toe. Morgen mag Lonneke naar huis, als ze haar antibiotica maar inneemt. Een goed vooruitzicht!
Deze nacht is het de beurt aan nachtzuster Femke. Lonneke maakt een prima nacht, maar Femke wordt wakker van een gillende man die op de gang heen en weer loopt. De zusters roepen zelfs nog wat om door de intercom, maar dat is natuurlijk in het Vietnamees.

Na een vrij lange nacht voor Femke, staat ‘s ochtends vroeg de rest alweer in de kamer. Het wachten op het ontslag duurt en duurt. Rond een uur of 10 informeren we zelf maar naar het hoe en wat. Het gevolg is dat er weer een andere dokter is en deze weer komt kijken of het echt wel kan dat ze het ziekenhuis verlaat. Na wat overleg met Inge en Marije begint de arts aan de ontslagbrief. Typen is niet zijn sterkste kant en Engels typen al helemaal niet, dus neemt Marije het gauw over. Uiteindelijk is Lonneke om 11.00u definitief uit het ziekenhuis ontslagen!
Met een taxi gaan we naar het hotel. Daar aangekomen duikt Lonneke meteen haar bed in. Ze is niet de enige die moe is en iedereen slaapt door tot 17.00u. Daarna eten we in het hotel, spelen een spelletje, skypen en duiken weer ons bed in voor de nacht.

1 mei

Vandaag vroeg op om nog even met de behandelend arts in het ziekenhuis te praten. Het duurt niet lang en al gauw zijn GA, Inge en Lonneke terug in het hotel. Lonneke duikt meteen weer haar bed in, want het is toch wel een vermoeiende tijd geweest in het ziekenhuis. De rest leest wat, doet de was en ruimt de kamer op. Als Lonneke wakker wordt is het alweer tijd voor de lunch, die we scoren in een heerlijk koffietentje vlakbij het hotel. We lopen nog een blokje om en crashen weer neer in het hotel, spelen een spelletje, computeren wat en kijken tv. Na een heerlijke Vietnamese barbeque maaltijd gaan we weer op tijd naar bed.

Het ziekenhuis

Graag willen we met jullie onze ervaringen uit het ziekenhuis delen. We doen dit door middel van tekst en beeld. Maar de geuren, geluiden en massa’s mensen zijn niet te beschrijven of goed over te brengen op foto’s.

Het ziekenhuis, Cho Ray, waar Lonneke lag is een echt Vietnamees staatsziekenhuis. Behalve dat het bijzonder was voor de patiënten om een Westerse in het ziekenhuis te zien, was het voor de artsen ook nogal ongewoon. Een voorbeeld: Femke staat in de lift, een onbekende arts maakt een praatje met haar en zegt dat ze zeker naar de 10e verdieping gaat. Femke knikt. De dokter vervolgt zijn verhaal: ‘Jij gaat naar je vriendin, met de klaplong!’ Daarnaast werden wij altijd de lift ingewenkt, terwijl Vietnamezen aan hun oren de lift uitgesleurd werden. Zij mochten helemaal niet naar boven of werden met de trap gestuurd. Wij hebben ons zeer vaak gegeneerd over het feit dat we voorgetrokken werden. Dat voelt heel raar. Waarschijnlijk kijken ze op tegen mensen uit het westen en behandelen ze ons als een echte gast.

Verder is het in het ziekenhuis de hele dag door ontzettend druk. Niet een beetje druk, maar héél druk. Vlak voor de bezoekuren staan er lange rijen mensen te wachten met voedselpakketten. Overal in het ziekenhuis liggen mensen verspreid op rieten matjes op de grond. Het pad om te lopen is vaak moeilijk te vinden. ‘s Avonds verdubbelt dit zich en liggen mensen zelfs buiten en in de aankomsthal te slapen. Er is weinig verschil te zien tussen de straat en de gangen in het ziekenhuis, alleen zijn er in het ziekenhuis geen winkeltjes aanwezig.

Emergency hall
De emergency hall is een grote hal van 50x100m. Alle emergencies die met de ambulance aankomen worden hier binnen gereden en worden hier geplaatst. Gemiddeld ligt er 1,5 persoon in één bed/brancard. Het is niet vreemd als er twee mensen of meer in één bed liggen. De bedden zijn zij aan zij geplaatst, er is zelfs geen ruimte om tussen de bedden door te lopen. De mensen die hier liggen zien er allemaal zeer slecht uit, maar het ziet er niet naar uit dat ze snel geholpen zullen worden.

Longafdeling
Op de longafdeling zijn grote zalen, er horen 8 patiënten op één kamer. In iedere kamer bevinden zich echter veel meer mensen. Er zijn bedden tussen andere bedden geschoven en er staan bedden in de gangpaden. Ook staan er bedden op de gang, deze mensen staan hier niet tijdelijk, maar ze hebben hier hun vaste standplaats. Al het bezoek van de patiënten overnacht in het ziekenhuis. De gangen zijn afgeladen met rieten matjes op de grond en er is nog net een pad waar je kunt lopen.

Operation Theatre
Mensen worden hier aan de lopende band naar binnen gebracht. Achterin de zaal zijn verschillende kleine hokjes waar patiënten geholpen worden. De deuren stonden open, dus je kon de overbuurman zien.

Recovery room
In de recovery room werd iedereen weer bed aan bed geplaatst. Er lagen pruttelende, kreunende en snurkende mensen. Bezoek was niet toegestaan, maar wij mochten in doktersjas en met slofjes een voor een naar binnen.

Verzorging
De verzorging van de patiënten ligt vooral in de handen van familie. Dit komt neer op het zorgen voor eten, drinken, dekens, kussens,pijnstillers, steek, wassen, overplaatsen naar een ander bed, het infuus in de gaten houden en zelfs het verwisselen hiervan deden sommige Vietnamezen zelf. Het ziekenhuisleven begint iedere ochtend om 05.00 uur als de zuster haar eerste ronde maakt.

Geld
Er moet iedere keer betaald worden, voordat er uberhaupt iets gebeurt aan onderzoek. GA moet eerst betalen, voordat er van Lonneke een rontgenfoto wordt gemaakt. Ook moest er een voorschot worden betaald om op de afdeling te mogen liggen. Later werd gekeken wat het echt gekost had.

Hoe nu verder?

Voorlopig zitten we dus nog in Vietnam. Woensdag 4 mei worden de hechtingen en klemmen van de wond, waar de drain gezeten heeft, verwijderd. We hopen op een net wondje, maar we vrezen dat het er meer uitziet als een piratenhechting. Gerekend vanaf vandaag (1 mei) wordt er over twee weken nog een CT-scan gemaakt die zal uitwijzen of Lonneke mag vliegen. Als alles goed is (waar het nu wel naar uitziet) kan dan een ticket geboekt worden en komen we naar huis. Helaas vinden de artsen het geen goed idee als Lonneke nog verder reist. Ze vinden het te vermoeiend. Lonneke moet binnen een halfuur in een ziekenhuis kunnen zijn en moet naar Nederland voor verder onderzoek. Marije en Femke hebben besloten dat ze liever ook naar huis gaan in plaats van de reis voort te zetten.

De komende weken zullen we in Saigon blijven en ons vermaken met korte uitstapjes, shoppen, ijskoffies drinken en vooral zorgen voor nog een leuke afsluiting van onze reis. Al met al komen we niet veel eerder thuis dan gepland, want als alles goed verloopt zijn we eind mei pas weer op Nederlandse bodem.

Jullie hoeven je geen zorgen te maken om Lonneke. Ze heeft geen pijn, veel praatjes en huppelt inmiddels rond. Er wordt goed op haar gelet en Femke en Marije zorgen ervoor dat ze genoeg rust.

P.s. Lees vooral ook het verslag van de eerste drie weken van Vietnam!

P.p.s. Onze mobieltjes doen het niet in Vietnam.

Wist je dat…?

…er ook positive dingen aan dit verhaal zijn
…we het echt vietnamese leven nu hebben gezien (in het ziekenhuis)
…Lonneke een mooie ziekenhuispyjama kreeg
…we nu weten hoe je een steek moet gebruiken (vooral niet verkeerd om)
…we nu weten dat als je bloemen geeft aan iemand die in het ziekenhuis ligt, de Vietnamezen zeggen ”maar ze is toch nog niet dood?”
…we Saigon/Ho Chi Minh City nu helemaal kunnen gaan verkennen
…we nu ons Vietnamees kunnen verbeteren
…we na lange tijd in een heel goed en mooi hotel slapen (vooral ook schoon en geen enge beesten)
…we nu kunnen gaan shoppen, we hoeven het immers niet meer lang mee te sjouwen
…we eerder kunnen genieten van het mooie weer, kaas, hagelslag en een broodje kroket in Nederland
…we eerder al onze lieve trouwe fans weer kunnen knuffelen
…Lonneke en Marije weer snel in een boot zullen zitten
…dat Vietnamezen altijd blijven lachen, en wij dat dus ook maar doen
…en dat Femke en Marije het tijd vinden dat Lonneke nu voor hun gaat zorgen

Er zijn 11 reacties op “Behn Vien Cho Ray, Ho Chi Minh City (Ziekenhuis Cho Ray, Saigon)”

  1. Marije says:

    Hoi!
    Jeetje wat een verhaal, gelukkig dat alles nu weer goed gaat:) Heel veel pelzier nog de laatste weken, geniet er lekker van!

    Liefs,
    Marthe en Marije

  2. Bernadette says:

    Lieve allemaal,

    Natuurlijk waren wij al op de hoogte van alles. Maar nu we de details lezen en een visuele ondersteuning krijgen van de foto’s maakt het nog meer indruk. Nou Lonneke was al een kanjer om alles te doorstaan maar nu een super kanjer als je alles leest en ziet.
    Dat Marije bijdehand was wisten we al maar dat ze nu ook ervoor zorgt dat de ontslagbrief van het ziekenhuis in haar handen lag is wel heel bijzonder.
    We wensen natuurlijk Lon een spoedig herstel laat je verwennen en voor de andere heel veel succes met al het regelen er omheen. Rust goed uit en we houden contact.

    Liefs van een meelevende,

    Theo Thijs en Bernadette

  3. Jenneke says:

    Jeetje poeh poeh, jullie willen ook echt ALLES meegemaakt hebben he!! Gelukkig dat het met lonneke stilletjes aan wat beter gaat want zal vast wel schrikken geweest zijn voor jullie allemaal. Maak er nog een paar mooie weken van en zorg voor een goede afsluiting van jullie mooie reis. Maar als ik jullie verhaal lees ben ik daar absoluut niet bang voor!!

    Dikke kus voor jullie allemaal, en 1tje extra voor lonneke!

    x Jenneke

  4. conny says:

    Hoi Allemaal!!

    Het ziet er zéér indrukwekkend uit!!

    Het is nou niet direct dit wat je je voorstelt van een wereldreis! Maar het is in elk geval weer een
    hele ervaring!
    Gelukkig gaat het weer goed met Lonneke, en hopelijk blijft dat zo!
    Complimenten voor de superzusters en mogen we zeggen superbroeder, die zelfs de thuisreis heeft uitgesteld!
    Wat zijn we verwend in Nederland als je ziet hoe de Vietnamezen leven….mooie foto’s hoor!
    Lonneke beterschap gewenst en Femke ook met de vloek van de farao, verder allemaal keep smiling en geen hully-hully meer. Hopelijk genieten jullie nog daar. In Nederland groeit en bloeit alles dat het een lieve lust is,
    veel liefs, Conny

  5. Christoffel says:

    Hey Lonneke,

    Ik hoorde het via Bart. Hoop dat je snel weer op de been bent en weer helemaal fit wordt. Hou je taai en veel beterschap gewenst!

    Groetjes, Stoffel

  6. bernadette Wösten says:

    Hallo lieve mensen,
    Gelukkig zien we weer blije gezichten op de foto na het lezen van dit toch redelijk dramatische verhaal dat Froukje mijn doorstuurde. Wat een geluk dat Inge en Gerrit Anne er juist bij zijn. Jullie kennen inmiddels wel de ziekenhuiswereld op de verschillende continenten! Fijn dat jullie ook de positieve kanten van het verhaal kunnen zien. Veel succes vooral met het verdere herstel van Lonneke maar ook met het behouden van jullie humor. Dat maakt het leven toch een stuk luchtiger.
    Alle goeds voor de komende periode
    Veel liefs Bernadette

  7. Anne Boomsluiter says:

    Een diepe buiging voor jullie !
    Maak er nog een feestje van de komende weken.
    Liefs, Anne Boomsluiter

  8. Maarten en Mabel says:

    Hallo allemaal,

    wat een verhalen! Ongelooflijk! Zo zie je maar hoe het tij kan keren!
    Maar hopen dat het jullie nu allemaal weer voor de wind gaat!
    Lonneke veel beterschap en doe maar rustig aan!
    Maak er met z’n allen toch nog een leuke tijd van en zorg ervoor dat jullie met z’n allen weer goed thuiskomen over een paar weken!

    Grtjs, Maarten en Mabel

  9. Leen de Zeeuw says:

    Hallo allemaal,

    Het is even schrikken als we dit allemaal horen maar we zijn blij dat het weer goed gaat en we weten ook dat er goede zusters zijn en niet te vergeten Gert Anne om je te verzorgen . Ik hoop dat jullie nog fijne dagen hebben en wens jullie een voorspoedige terugreis.

    Liefs Leen en kitty

  10. Lucy en Richard says:

    Goedemorgen allen,
    Wat een verhaal en wat een geluk dat je net in een grote stad hebt, waar nog iets te regelen valt. GA en I wat hadden jullie je een andere voorstelling gemaakt van samen een stuk te reizen, maar ook weer een geluk.
    Gelukkig is Saigon een mooie stad, waar veel te beleven is. Misschien mag het nog niet voor Lonneke, maar vanuit hier kun je wel de ondergrondse tunnels bezoeken. Zeker de moeite waard.

    Inmiddels hangt op ons huis een bordje met verkocht, dus ja, jullie gaan andere buren krijgen. Wij leven nu in een omgeving met allemaal verhuisdozen, niet echt gezellig, maar wel erg spannend.

    Dames en heer, geniet van Saigon en van elkaar en kom gezond terug.
    Groetjes,
    Lucy

  11. Lonneke says:

    Bedankt voor alle lieve reacties, meer nieuws volgt snel!


Laat ook een reactie achter

Copyright © 2018 Leuk reisverslag